Bart VANDORMAEL

Mauro over de twijfels van een muzikant
,,Ik begrijp artiesten die drugs nemen''

BRUSSEL -- "Drie maanden na mijn optreden in Werchter kon ik kabels gaan trekken in het Belgacom-gebouw." Mauro Pawlowski kent als geen ander de relativiteit van succes in België. Gebrek aan financieel comfort houdt de ex-voorman van Evil Superstars echter niet tegen om mooie muziek te blijven maken, zoals nu weer op Songs from a bad hat, zijn eerste soloplaat-met-groep. "Ik ben niet meer het jong geweld van vijf of zes jaar geleden."

Moeilijk te geloven dat deze man ooit Satan is in my ass schreef en voorman was van de meest geschifte band van België. Mauro Pawlowski, de Poolse Italiaan of Italiaanse Pool uit Limburg die tegenwoordig in Antwerpen woont, herinnert op zijn eerste solo-cd Songs from a bad hat nauwelijks nog aan zijn verleden met Evil Superstars.

"Ja, ik ben nogal wispelturig", lacht Mauro. "Altijd geweest. Ook nu weer. Deze plaat is nog maar net klaar en ik heb alweer iets nieuws in gedachten. Mijn geest maakt vreemde kronkels. Achteraf noemen we die kronkels voor het gemak fasen."

"Eigenlijk komt het neer op: in beweging blijven. Ten tijde van de Evil Superstars zat ik met deze plaat in mijn hoofd, nu bereid ik geestelijk mijn plaat van 2005 voor. Nee, hoe die zal klinken, kan ik nog niet uitleggen. In elk geval: ik loop niet synchroon met de winkel. De Evil Superstars waren eigenlijk een uiting van mijn tienerjaren. Alles komt er bij mij met vertraging uit." De enige manier om mijn kronkels van dichtbij te zien, is naar optredens komen. Drie vierde van de nummers die we live spelen, staan niet op de plaat. Een beetje gewaagd, maar die vrijheid wil ik afdwingen. Een plaat is een momentopname en dat moet voor iedereen duidelijk zijn."

Weiger je sommige oude nummers te spelen, zelfs als iemand het lief vraagt?
"Ja. Hoewel, ik hou wel rekening met het publiek. En met de muzikanten in de groep. Ik ga niet moeilijk doen, ik ben al blij dat ze in mijn groep willen spelen. Voor het geld hoeven ze het namelijk niet te doen, er valt bij Mauro weinig poen te rapen. Dus als iemand in de groep zegt dit vind ik een kutnummer, dan spelen we het gewoon niet. Geen probleem."

Gekheid

De Evil Superstars lieten graag horen hoe virtuoos en technisch begaafd ze gekheid konden uithalen. Vandaag heb je niet meer de drang om te imponeren?
" Klopt helemaal. Ik ben niet meer het jong geweld van vijf of zes jaar geleden. Als het publiek jong geweld wil horen: dat is er in overvloed. Ik vond dat er zes jaar geleden geen enkele groep klonk als de Superstars, we waren uniek. Nu zouden we niet meer uniek zijn. Nu maak ik ándere muziek die je elders niet hoort.Je kan wel zeggen dat een singer/songwriter altijd melancholisch is en de smart-ass probeert uit te hangen, wat ook voor mij geldt, maar toch vind ik mijn variant een unieke variant."

Word je boos als mensen je aanspreken over de goeie oude dagen van de Superstars?
" Helemaal niet. Het komt trouwens zelden voor dat ik over de Superstars word aangesproken. Op de een of andere manier straal ik iets uit van: verwacht niks van mij. Men heeft begrepen dat ik nogal onbetrouwbaar ben als het op service aankomt. Wat niet betekent dat ik het vervelend vind om aan mijn verleden herinnerd te worden. Wil je naar de Superstars luisteren? Hey, te gek. Ga dan eindelijk die platen kopen. (lacht) Er is namelijk nog altijd niemand die ze heeft gekocht."

Alex Paterson van The Orb haat het wanneer zijn platen gekocht worden door mensen die hij niet moet hebben. Ben jij schuldig aan eenzelfde snobisme?
" Neen. Ik ben absoluut niet discrimerend in de keuze van mijn publiek. Maar commercieel succes hangt niet alleen af van je muziek. Je moet een aantal mechanismen in gang kunnen steken die weinig met muziek te maken hebben. Je moet denken aan videoclips, bijvoorbeeld. En wat dat betreft, blijf ik een saboteur. Willens nillens. Ik wil alles zo goed mogelijk doen, maar ik sla groen uit wanneer iemand het woord videoclip uitspreekt. Het is een karaktertrek waar ik niet trots op ben."

Kortom, je hebt je persoonlijkheid tegen.
" Ja, hoewel ik geen moeite heb met compromissen. Ik maak veel compromissen. Dat deed ik ook al ten tijde van de Evil Superstars. Ik wil een publiek. Als ik in mijn kamertje zit te sleutelen aan een nummer, heb ik het beeld van publiek voor me. Wat er dan aan mij scheelt? Ach, je wordt gewoon heel snel omschreven als compromisloos en moeilijk en rebels. Dat is niet mijn fout, dat is de fout van de grijze mietjesmassa. Voor dat soort mensen zal ik het wel nooit goed doen."

Op welke momenten kruisen je wegen met die van de mietjesmassa?
" Enkele dagen geleden deed ik een telefonisch interview met een Amerikaans journalist. Hij vroeg me van welke muziek ik hou. Ik noemde Destiny's Child, Bob Dylan en freejazz. Waarop die mens: fucking hell, awesome dude, geweldig antwoord! Hij kon zijn oren niet geloven. Terwijl ik het normaal vind dat je naar R&B én jazz én Bob Dylan luistert."

Ben je ooit moeten uitwijken naar een negen-tot-vijf-job, omdat je de huur niet kon betalen?
" Drie maanden na mijn optreden in Werchter ben ik kabels gaan trekken in het Belgacom-gebouw. Een interimjob. Ik heb ook een jaar op Ford Genk gewerkt. Velgen op paletten plaatsen. Pure Charlie Chaplin. Maar ik heb fantastische momenten beleefd bij Ford. Momenten van trance. Een staat van bewustzijn die ik later nooit meer heb bereikt. Na een tijdje kon ik mijn motoriek scheiden van mijn geest. Werken en tegelijk dagdromen."

"Maar: job of geen job, alles staat in het teken van de muziek. Het is een manier van leven. Zonder muziek voel ik me slecht. Rockmuziek zorgt echt voor religieuze momenten. En we moeten de mythe niet overdrijven, met een beetje talent en werkijver hoef je als artiest niet op water en brood te leven. Ik speel onder andere in het kindertheater en ik heb met Kris De Bruyne nummers geschreven voor zijn nieuwe plaat. Om het geestelijk evenwicht te bewaren, maak ik ook experimentele jazz."

Complimenten

Sprak hij vol zelfvertrouwen.
" Soms. Zolang ik niet nadenk. Als ik begin te analyseren, loopt het mis, dan verdwijnt al dat zelfvertrouwen. Op een bepaald moment wist ik bijvoorbeeld zeker dat deze plaat een flop zou worden. Het was een uitgemaakte zaak: ik had gefaald. (lacht) Ook met de Evil Superstars had ik van die momenten. Troost of complimenten helpen dan niet. Want dan maak ik mezelf wijs dat ik om de foute redenen complimenten krijg. Veel artiesten hebben zulke momenten van totale twijfel."

Wat is de remedie?
"Wachten tot het voorbij gaat. Of: drugs nemen. Ik begrijp waarom artiesten drugs nemen. Om die twijfel weg te nemen. Alleen, ik neem nooit drugs. Nooit gedaan. Pas op, ik ben vóór drugs, hé. Ik ben tegen de ellende die eruit kan voortvloeien, maar ik ben pro drugs. Ik durf ze alleen niet te gebruiken. Schrik. Verder dan bier ga ik niet."


©Copyright De Standaard