Tekst Bart Steenhaut - Foto's Alex Vanhee

"Desnoods ga ik voor een paar knotwilgen spelen"

Le nouveau Mauro est arrivé. Drie jaar na de split van de Evil Superstars doorbreekt de zanger de stilte met 'Songs From A Bad Hat', een plaat die alles wat voorafging moeiteloos overklast. Wég is de kakafonie, want de nummers hollen geen twintig verschillende richtingen tegelijk meer uit. De Mauro van vandaag gaat zonder familienaam door het leven, en doet verwoede pogingen orde te scheppen in de chaos in zijn hoofd. " Ik doe heel hard mijn best over te komen als een serieuze, ernstige vent", verzucht de Limburgse excentriekeling. Met wisselend succes.

Mauro is een geboren entertainer. Hij praat gedreven, heeft de mouwen van zijn hemd opgesloofd en gesticuleert druk. Heel druk. Mauro's gamma gelaatsuitdrukkingen is zo indrukwekkend dat de serveuse van het café waar we elkaar ontmoeten ons het hele gesprek nauwgezet in de gaten blijft houden. Toch vindt de zanger dat hij véél rustiger is geworden. En hij méént het. Eventjes, want ogenblikken later is de voormalige Superstar toch weer de beroepschaoot, zoals het grote publiek hem kent. "Laat ons zeggen dat dat beeld maar voor een déél klopt. Af en toe moet ik er gewoon mijn hoofd bij houden. Een groep runnen vergt heel wat organisatie. Ik speel met andere muzikanten samen, en kan geen uren te laat te komen op een repetitie. Als ik alleen aan mezelf moet denken, kom ik direct weer in de problemen. Om je een voorbeeld te geven : vanavond moet ik in Brussel optreden, maar mijn vorige concert - tijdens De Nachten - dateert intussen alweer van een paar maanden geleden. Wel, ik ben pas gisteren mijn versterker gaan ophalen. Het is te zeggen: mijn vriendin heeft het geregeld, want ik moest interviews geven. Trots ben ik daar niet op. Ze moet voortdurend achter mijn veren zitten, en gelukkig heb ik nu ook groepsleden die me regelmatig terugfluiten. Dat was vroeger anders."

In oude interviews valt het op dat je voortdurend bezig bent stoere uitspraken uit vorige gesprekken recht te zetten.
Mauro Pawlowski : (schatert) "Dat is waar. Ik ben gewoon het type dat van nature elke uitdaging aangaat. Je gooit me een controversiële stelling voor de voeten, en ik ben vertrokken - zonder nadenken. Dan ben ik een vogel voor de kat. Als tiener hoefden mijn vrienden maar langs hun neus weg te mompelen dat ik nooit in de struik vol bladluizen zou durven springen, en ik lag al tussen de takken. Ik heb vroeger vaak vuilnisbakken leeggegeten om te bewijzen dat ik dat allemaal durfde."

In zekere zin doe je nog steeds hetzelfde: nu ga je op een podium staan. Dat moet je ook durven.
Mauro : "Misschien, alleen moet ik helemaal niet worden gemotiveerd om op dat podium te springen. Dat komt vanzelf. Vergelijk het met je paracommandodoop: de eerste week bel je elke dag jankend naar je moeder, maar daarna... ben je een vént. Als alles meezit, ben je als artiest een intellectuele gigolo. Dat is dus een goeie job. Ik hoop dat ik ooit kan worden zoals The Band of Creedence Clearwater Revival : mannen met baarden die in een bos lijken te wonen. Da's mijn schoonheidsideaal. Alleen : zodra ik een baard wil laten groeien, dreigt mijn vriendin me eruit te gooien. (denkt na) Het is wél zo dat ik mijn burgerbestaan intussen gescheiden probeer te houden van mijn muzikale job. Dus als ik nu nog in die struik vol bladluizen spring, zorg ik ervoor dat die op het podium staat. In het dagelijkse leven pas ik ervoor."

De cool van het volwassen zijn

Je bent - om het met een lelijk woord te zeggen - volwassen geworden?
Mauro: "Maar dat is toch helemaal geen lelijk woord ? Ik wil de cool terugbrengen in het volwassen zijn. Ik zou bijvoorbeeld heel graag mijn gezicht lenen voor een bibliotheekcampagne. Dat méén ik. Gewoon een foto van mezelf met een boek in mijn handen. En met een pijp. Er mag geen tabak in, want ik rook niet. Als zo'n actie kan bijdragen tot de opwaardering van het imago van de bibliotheken, en de jeugd het dan weer hip zou vinden om te lezen, ben ik daar meteen voor gewonnen. (remt bruusk af) je bent me tot uitspraken aan het verleiden die ik volgende week weer moet herroepen, hé ?"

Je leest toch af en toe een boek ?
Mauro : "Niet zo vaak, eigenlijk."

Songs From A Bad Hat begint met geluiden van spelende kinderen. Dat kan geen toeval zijn: deze cd is ook een beetje jouw speeltuin.
Mauro : "Ja, dat is zo. Maar het gekke is dat Dave Sardy - mijn producer - die intro zonder mijn medeweten aan de plaat heeft toegevoegd. Ik speel gewoon de liedjes in, en met het mixen en producen hou ik me verder niet bezig. Dave belde dat hij links en rechts nog iets had toegevoegd. Hij zou me de CD-ROM opsturen, maar toen die nadien in de post zat, ben ik - écht waar - vergeten ernaar te luisteren. Dus toen Dave achteraf wilde weten wat ik van zijn intro vond, kon ik niet anders dan liegen en zeggen dat het allemaal fantastisch was. Ik had geen idee waar hij het over had. Pas onlangs heb ik die spelende kinderen gehoord, en zoals je zegt : ze passen perfect bij de plaat. Achteraf besefte ik dat dit de plaat was die ik al sinds mijn kindertijd wilde maken. Dus ofwel is dit een idioot toeval, ofwel voelt Sardy me echt wel goed aan. 't Was een magisch moment toen ik die kids hoorde. Alleen durf ik hem niet te vragen waarom hij dat soort speelplaatsgeluiden absoluut op de cd wilde."

Maar hoe kan je in hemelsnaam vergeten naar je eigen cd te luisteren. Ik kan me niet voorstellen dat je het niét belangrijk vindt. Dus toch een chaoot ?
Mauro : "Ik doe écht wel mijn best als een serieuze vent over te komen."

Volgens mij heeft niemand dat in de gaten.
Mauro : "Ik blijf alleszins proberen, dus ontmoedig mij niet. Ik vind een plaat maken overigens ook niet zo belangrijk. Ik beslis niet zelf over de singles. Mijn manager heeft niet alleen de nummers gekozen, maar ook de volgorde op Songs From A Bad Hat. Want zelf zit ik intussen alweer twintig liedjes verder. Onlangs heb ik een persoptreden gedaan om de nieuwe plaat voor te stellen, maar de eerste vijf nummers die ik daar speelde stonden er niet eens op. Tja, kan ik er aan doen dat het allemaal zo tráág gaat?"

Het kost je weinig moeite doen om excentriek te doen ?
Mauro : "Voilà. Het is echt geen kunst uit de band te springen tussen het leger grijze laboratoriummuizen dat doorgaans op een podium staat. Het spreekt voor zich dat ik op het toneel bepaalde facetten van mijn persoonlijkheid uitvergroot, maar in wezen is er weinig verschil tussen de publieke en de privé Mauro. Als ik mijn danspasjes in de keuken tot een minimum beperk, heeft dat vooral met praktische overwegingen te maken : ik heb een kleine keuken heb en laat tijdens het afdrogen meteen een bord vallen. Maar het entertainen zit gewoon in me. Dat kost helemaal geen moeite."

Je klinkt bijna teleurgesteld.
Mauro : "Dat bén ik ook. Zonder teleurstelling geen plaat. Een artiest kán niet gelukkig zijn. Dat is een contradictio in terminis. Bijgevolg ben ik fundamenteel teleurgesteld. Of juister: teleurgesteld genoeg om platen te maken. En om de wanhoop nabij te zijn wanneer ik geen fatsoenlijk concert speel."


Naakte man in eigen nat

Zou je leven er drastisch anders uitzien als je in de muziek geen uitlaatklep had gevonden ?
Mauro : "Gek datje dat vraagt, want onlangs vond ik mezelf zo vlijtig dat ik een beetje ongerust werd. Dus nam ik me voor twee weken geen muziek te spelen. Dat was je reinste zelfkwelling. Ik voelde mijn persoonlijkheid letterlijk veranderen. Ik liep de hele tijd steen en been te klagen, zeurde over de meest futiele dingen, en tot overmaat van ramp sliep ik nog slecht ook. Het was alsof mijn wereld instortte. Muziek maken heeft een therapeutische waarde. Het zorgt ervoor dat ik redelijk normaal kan functioneren."

Zou je in een saai bureaubaantje kunnen functioneren ?
Mauro : "Ik heb ooit een jaar in de Ford-fabriek gewerkt. Al moet ik daar eerlijkheidshalve bij vertellen dat ik van meet af aan wist dat ik daar geen leven lang zou werken. Dat verklaart wellicht waarom ik nu nog zoveel goeie herinneringen aan die periode bewaar. Maar mocht ik ooit op een echt kantoor werken, dan zou ik wellicht op andere manieren in het nieuws komen. Dan zou ik vast de naakte man zijn die - helemaal ingesmeerd met zijn eigen uitwerpselen - door een drukke winkelstraat holt."

Als het zo zit, mag de mensheid blij zijn dat iemand jouw plaat wil uitbrengen.
Mauro : "Ja, dat wéét ik. Maar tegenwoordig kost het toch geen moeite meer een plaat uit te brengen ? Je knippert maar even met je ogen en ze staat al op het Internet. Aan publiek geen gebrek. Desnoods ga ik in het bos voor een paar knotwilgen spelen. Misschien beleef ik daar wel evenveel voldoening aan."

Femmes fatales

Toen de Evil Superstars destijds splitten, zei je dat je andere muziek in je hoofd hoorde, en je die ook wilde gaan maken. Wist je toen al dat het déze muziek zou worden ?
Mauro : "Neen. Dat uitvissen was een moeilijk proces. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. En maar twijfelen. Ik heb enorm veel nummers weggegooid voor deze plaat. Een song als Sky Tiger had ik eigenlijk al afgevoerd, maar mijn producer heeft de demo teruggevonden, en me verplicht het nummer weer op te pikken. Mijn muzikanten wilden het ook meteen opnemen."

Wie weet hoeveel wereldhits je zo al hebt weggesmeten.
Mauro : "Ik hoop: heel veel. Want die gedachte windt me wel op. Het heeft iets pervers, hé ? Maar tegelijk probeer ik niemand te discrimineren. Daarom heb ik nu een supertoegankelijke popplaat gemaakt. Als dié niet loopt, snap ik het ook niet meer. 't Is niet dat ik een oog ga uitjanken als we Songs From A Bad Hat aan de straatstenen niet kwijtraken, maar alles wat ik schrijf, is toch ter verbetering van de levenskwaliteit van iederéén. Het zou dus jammer zijn als het niet lukt. Mijn nummers gaan over platonische porno; ze wemelen van de onmogelijke liefdes en de femmes fatales. 't Is gewoon de rode draad in mijn leven. En daar schrijf ik dan over."

Ik ben vooral opgelucht dat je - zoals bij de Evil Superstars destijds - niet verzandt in flauwe moeilijkdoenerij. Terwijl je het toen toch ook al kon. Sad Sad Planet is bijvoorbeeld het beste nummer dat de Beach Boys nooit geschreven hebben.
Mauro : "Ik begrijp datje daar zo over denkt, maar ik heb ook al vele andere reacties gehad, van mensen die zijn teleurgesteld omdat ik plots andere muziek ben gaan maken. Maar het is geen berekende zet geweest. De beslissing is niet gevallen op een gemaskerde bijeenkomst bij kaarslicht, waarbij ik een perkament kreeg toegestopt waarop mijn Volgende Richting stond uitgestippeld. Ik ben per slot van rekening Jommeke niet, die per ongeluk een vaas omstoot waarin de sleutel tot alle raadsels zit verborgen. Bekijk het zo: je bent al jaren gelukkig getrouwd, hebt schatten van kinderen en alles zit mee. Maar op een zonnige dag loopt er een vrouw voorbij die zo oogverblindend mooi is dat ze béng recht door je hart boort. Wel, muziek kan dat effect ook hebben. You've Got A Friend van Carole King is bijvoorbeeld zo'n nummer. Toen ik dat voor het eerst hoorde, wilde ik ook Carole King zijn. Maar dan met een minder grote neus. Als je merkt dat zulke liedjes je kunnen behagen, moet je dat ook opvolgen. Daarom staan er op mijn nieuwe cd veel conventionele liedjes."

Mijn thuis is waar mijn groep staat

Zijn je prioriteiten veranderd nu je solo bent gegaan ?
Mauro : "Nu staat alleen mijn foto op de hoes. Dat klinkt misschien lullig, maar ik vind het wél belangrijk. 't Is een soort hoffelijkheid ten opzichte van het publiek. Vroeger had ik me gegarandeerd achter een grafisch ontwerp verstopt. Zoals The Phantom Of The Opera. Maar die tijd is voorbij. Nu zeg ik gewoon: `Hallo! Hier ben ik!' (wuift) Daar is toch niets verkeerds mee ?"

Natuurlijk niet. Maar impliceert dat - nu jij de baas bent - dat jij de muzikanten instructies geeft over hoe ze wat moeten doen ?
Mauro : (twijfelt) "Tot op zekere hoogte was dat vroeger net hetzelfde, want toen schreef ik ook al de meeste nummers. En de relatie met mijn muzikanten heb ik voor een groot deel zelf in de hand. Ik kan ook niet zomaar bij iedereen gaan zingen. Als ze me ooit voor De Laatste Show vragen, moet ik dat weigeren.
Ten eerste omdat ik weiger te zingen als het niet nodig is, en ten tweede omdat ik me niet op mijn gemak voel bij andere muzikanten. Dan moeten ze mij echt voor de microfoon sleuren. Bij mijn huidige groep voel ik me thuis. Daar zitten de mensen in die ik nodig heb om te spelen, en daar respecteer ik hen ook voor. Er is dus geen reden om hen te commanderen. Als ze het niet zien zitten op een van mijn nummer mee te spelen, breng ik het wel in mijn eentje. Het moet voor iedereen aangenaam blijven."