December 2003 by Jan Stuyven

Het gaat goed met Mauro Pawlowski. De ex-frontman van The Evil Superstars is momenteel druk bezig met een indrukwekkend aantal muziekprojekten, waarbij hij zelfs met een exNavo-baas gaat concerteren. Maar momenteel loopt hij toch vooral in de kijker met Mauro & The Grooms, zijn nieuwe live-band, waarvan binnen afzienbare tijd ook een cd verschijnt.

Ik zag net op de website dat een aantal optredens van The Grooms is geschrapt. Wat is er aan de hand?
De opnames waren eigenlijk mislukt. Ik heb het allemaal zelf opgenomen en gemixt, maar ik was er toch niet zo tevreden van. Toen heb ik alles wijselijk overgelaten aan professionals, waardoor de releasedatum van de cd is uitgesteld en er ook een aantal optredens geschrapt is. Om die reden dus: ik was niet content. .. van mezelf. Dom idee ook om alles zelf te gaan doen (lacht).

Je toert met The Grooms al een hele tijd door Vlaanderen zonder dat de mensen jullie nummers kennen van op cd. Geeft je dat niet het gevoel dat je weer helemaal terug van nul begint?
Ja, dat is ook helemaal van nul beginnen. Ok, niet helemaal, ik heb de voorbije jaren iets opgebouwd. Maar ik moet zeggen dat ik altijd zo gewerkt heb. Telkens er een cd uitkwam, was dat aan het eindpunt van een periode. Dat komt carrierematig niet altijd zo gunstig uit, maar zo werkt het nu eenmaal.

Hoe heb je de muzikanten van The Grooms leren kennen?
Toen ik 'Songs from a bad hat' maakte, yond ik niet meteen een goeie groepsnaam, dus hebben we die verzameling 'classic rock' -nummers onder mijn voornaam uitgebracht. Toen die fase voorbij was en ik de Grooms-sound begon te voelen, kwam ik gek genoeg ook onmiddellijk op de naam 'The Grooms'.

Met dat soort nummers en dat soort muziek ben ik toch al zo'n drie jaar bezig, en de muzikanten van The Grooms zijn eigenlijk de muzikanten van 'Songs from a bad hat', maar de toetsenman is veranderd. De vorige was namelijk een echte keyboardspeler, een virtuoos die prachtig piano speelt. De keyboard-arrangementen bij The Grooms zijn eigenlijk beledigend voor een echte toetsenist. Veertien nummers met twee vingers spelen, drie nummers met een vinger en dan nog drie nummers gewoon naar de toetsen kijken, dat wou ik hem niet aandoen. Met het gevolg dat ik een gitarist moest vragen om toetsen te spelen. David, die nu toetsen speelt, is eigenlijk een gitarist die nog nooit toetsen gespeeld heeft.

Naar eigen zeggen speel jij altijd hardrock. Is dat gemeend of heb je dat antwoord uit verveling verzonnen, omdat elke journalist je vraagt om je sound te omschrijven? Alletwee. Ik vind het natuurlijk altijd fijn om zo'n antwoord klaar te hebben voor steeds dezelfde vragen. Voor verschillende vragen 't zelfde antwoord is natuurlijk n6g beter (gelach). Maar er zit natuurlijk een grond van waarheid in, er is toch een beetje bij nagedacht; het is wel zo dat ik bij het meeste wat ik doe vanuit de hard rock vertrek, een genre dat afkomstig is van de blues, stoer en overstuurd.

Wat vind je dan van die monsterhit van The Darkness?
'I Believe in a Thing Called Love'? Dat vind ik een prachtig nummer. De clip? Jaah... die is wel lollig. Ik ben niet zo wild van die clip, die mannen hebben wel komisch talent. Maar het nummer is meer dan komisch, vind ik. Da's echt een stamper van een classic rock betonfuifnummer.

Lukt het een beetje om het zonder platenfirma te rooien?
Ja, best wel. Als je dadelijk geld wil verdienen, kan je best zoveel mogelijk zelf in handen nemen. Want wat een platenfirma vooral doet, is zorgen voor middelen die je zelf nooit kan betalen, met als gevolg dat hun uitgaven voorschotten zijn op jouw inkomsten. Als je met een bandje een plaat opneemt in een dure studio met een dure producer, doe je dat met hun geld, en dat wordt afgehouden van je inkomsten. Ik zie mezelf meer als de ambachtsman-muzikant. Ik ga met de gitaar in de hand en met dichtgeknoopte jas de deur uit om veldwerk te doen, en ik vraag daar geld voor, een beetje als een dokter die op huisbezoek gaat. Natuurlijk moet je dan veel werken, maar dat is geen probleem. Ik ben niet echt gehandicapt, zonder de middelen van een platenfirma. Een nadeel is wel, dat je heel veel dingen over geluidstechniek zelf moet leren. Dat neemt toch snel een paar jaar in beslag.

Intussen is er ook een solo-cd van jou op de markt, 'Somnabula'. Hoe kom je aan die naam?
Het is afgeleid van de somnambule (slaapwandelaar, js) uit de film 'Dokter Caligari'. Maar je moet eigenlijk altijd eerst op internet checken of zo'n naam al bestaat. Ik had dat niet gedaan, en nu blijkt dat er in 'My Little Pony' ook een Somnabula zit, wat natuurlijk fantastisch is.

Ik hoor er trage, dreinende rock in, maar ook een beetje new-wave.
Dat klopt; naast gitaren heb ik een ritmebox gebruikt en een synthesizer uit een heel foute periode, ergens begin jaren '90, geloof ik, dus dat klinkt vanzelf al wat waverig.

Rijd je zelf met die cd's van winkel naar winkel?
Dat was eigenlijk het plan, rnaar helaas blijk ik daar toch de tijd niet voor te hebben. Het is een heel omslachtige job, 'k had het een beetje onderschat. Dus ga ik dat toch door iemand anders moeten laten doen, een lookalike (Iacht).

Is rock tegenwoordig aan een grote revival bezig?
Ja, rock is weer hip, we beleven nu een soort 'year of the rock'. Maar dat zal ook weer eindigen. Binnen een jaar of zo, ik denk dat we onze horloges daarop kunnen gelijk zetten. Rechtstreeks heb ik daar geen profijt van, want ik speel niet bij The White Stripes of The Queens of the Stone Age. Maar als hardrock-lover hoor ik wel muziek op de radio die ik zelf ook goed vind, dat is wel een voordeel.

Gaat er nog iets gebeuren met je tweemansprojekt Monguito?
Er gaan dingen op vinyl verschijnen. Wanneer weet ik niet, want de gast die speciaal een label wou opstarten om Monguito uit te brengen, is al failliet gegaan vóór het label opgericht is (lacht). Dat is een slecht teken, maar hij heeft ons verzekerd dat we geduld moeten hebben, en dat hij toch zijn best gaat doen.

Hoe ziet 2004 er anders nog uit?
We gaan veel spelen met The Grooms, ik ga ook een bandje beginnen met Peter Vermeersch en een bende Ijslanders. Ik ga muziek maken voor poppentheater Froe Froe en in januari gaat er een toneelstuk in premiere waarvoor ik de muziek geschreven heb, 'Roberto Zucco' van theater Stap. Zij werken met mentaal gehandicapte acteurs. Ik denk dat dat heel goed gaat worden. En voor de rest: veel improviseren.

Zit jij dit jaar ook niet in Geletterde Mensen?
Da's waar, was ik al vergeten. Ik doe mee met Paul Mennes en Christophe Vekeman. Als muzikant, uiteraard. Misschien is het nog interessant te vermelden dat ik samen met Willy Claes een kerstconcert ga geven in Hasselt. Op 20 december gaan we samen een veertigtal minuten instrumentale kerstliederen of religieuze getinte muziek brengen.

Zijn jullie elkaar op cafe tegengekomen?
Nee, het was een geregelde meeting. Maar we hebben elkaar ontmoet en ik zag het alvast erg zitten, ik kijk ernaar uit. En ik speel ook nog bij Club Moral, oorspronkelijk was dat een noise-duo met Danny Devos en Anne-Mie van Kerckhoven, twee kunstenaars die in de jaren '80 begonnen zijn met performances en noise. Sinds een jaar of drie hebben ze de draad weer opgepikt, en ik heb hun rangen vervoegd. Er gaat volgend jaar ook wel een cd'tje van uitkomen.