(photo: Ivan Put)
By: Sasha Van der Speeten 31/01/2004

BRUSSEL Echt goede rock-'n-roll laat zich niet tegenhouden door de crisis in de muziek. Luister maar naar ,,Black Europa'' van Mauro & The Grooms, een plaat die met zeer beperkte middelen werd gemaakt maar rockt als de beesten. Mauro Pawlowski is er trots op. De kleurrijke chaoot heeft zich probleemloos aangepast aan de impasse waarin de platenwereld verkeert.

MAURO'S cv is even lang als chaotisch. De afgelopen twee jaar werkte hij mee aan het experimentele elektronicaproject Monguito, leverde hij liedjes voor het Shadowgraphic City-project (met Pascal Deweze van Metal Molly en Carol Van Dyk van Bettie Serveert) en maakte hij een nummer voor de elektronicaverzamelaar 13 Belgtronic standards.

Onder de naam Mauro Antonio Pawlowski bracht hij Secret guitar uit, een plaat met experimentele gitaarimprovisaties. En dan was er nog Somnabula, het surrealistische eenmansproject waarvan eind vorig jaar het Frank Zappa-achtige Swamps of simulations verscheen. Alleen de koppigste fans houden het allemaal bij.

,,Er zitten veel kronkelbewegingen in mijn evolutie'', geeft Mauro toe. ,,Dat komt mij niet altijd ten goede. Ik blijf vaak ter plaatse trappelen, als een slang met hoeven. Ik zoek eigenlijk de provocatie. Daarom vertrek ik het liefst vanuit een relatieve vijandelijkheid met het publiek. Zo van: Laten we voor de ware vriendschap gaan, niet voor de pornografie maar voor de eerlijke, pijnlijke spanning. Oppervlakkige affaires kan ik missen. Het is als met een huwelijk: laat eerst de harde woorden horen vooraleer je trouwt. Stel een goed contract op. Met bloed.

Het opwindende Black Europa verrast vriend en vijand. Mauro laat de klankexperimenten achterwege en focust zich op aartsdonkere, harde gitaarrock. De plaat is in wezen een opgepoetste demo die de zanger thuis opnam. Het gebrek aan een drummer ving Mauro op door bijna elke song te stoelen op een strak drumcomputerritme. Daardoor neigt de muziek vaak naar industriële rock, zoals die van Nine Inch Nails of Ministry.

,,Ik wilde de basiselementen van dat genre duidelijk in het plaatje krassen'', zegt Mauro. ,,Ik zocht een heel botte klank. Toch werden de demo's door Luc Van Acker nog eens gemixt om het demogeluid te verdoezelen. Luc heeft een prima job gedaan. De originele industrialpunk werd ooit gemaakt vanuit een gebrek aan middelen: die punkers hadden alleen maar een drummachine en een aftandse versterker. Ik ben willens nillens op hetzelfde punt beland vanwege mijn technische en financiële beperkingen.''

MAURO is een van de gevestigde Belgische artiesten die in het verleden bij een grote platenfirma onder contract stonden en het vandaag in hun eentje moeten zien te rooien. Black Europa verschijnt op Future Archive Networks, zijn pas opgerichte eigen label. ,,Future Archive Networks is gewoon mijn rekening bij de Fortisbank'', zegt hij geamuseerd.

Hij koestert ook geen wrok tegenover de majors. ,,Als je geld vraagt aan iemand, dan moet je daar iets voor terug doen'', zegt hij. ,,De artiesten moeten niet klagen. Wil je je niet uitsloven voor een platenfirma? Vraag dan geen geld. Dan hoef je niet beroemd te worden. Diegene die je de middelen geeft om populair te worden, moet iets terugkrijgen. Samenwerken met mij kan af en toe stroef verlopen want ik wil natuurlijk wel bekendheid maar dan onder mijn eigen voorwaarden. Er is jammer genoeg maar een manier om te scoren en dat is de vuile manier. Maar ik mag niet klagen over platenfirma's. Er is nooit ruzie geweest.''

Anderzijds hoeft een groezelig punkgeluid zoals dat van Black Europa niet worden opgenomen in een peperdure studio. Dat heeft Mauro goed begrepen. Hij doet zijn best zo creatief mogelijk om te springen met de beperkingen.

,,Je moet je zien te behelpen'', zucht hij. ,,Ik heb een kleine analoge ritmebox en goedkope microfoons. Voor mijn vorige cd Songs from a bad hat zat ik een maand in New York met een miljoenenrekening, terwijl we alleen maar de drums hadden opgenomen, bij wijze van spreken. Vandaag moet ik zelf geluidstechniek leren en dat kost tijd.''

Een strijdlustiger muzikant kom je vandaag zelden tegen in ons land. Mauro geniet van de vrijheid die zijn onafhankelijkheid hem biedt. Hij valt probleemloos terug op een bewonderenswaardige punkattitude.

,,Ik hou van die manier van werken'', zegt Mauro schouderophalend. ,,Ik probeer bij elke cd de sfeer van een debuut te vangen: een plaat die met beperkte middelen is gemaakt en met een ongebalanceerde productie. Bij echte punkgroepen klinkt hun debuut vaak alsof het door een eierschaal is opgenomen, terwijl het kuiken er nog in zat. Toch zijn dat vaak de platen waar ik het meeste van houd.''

,,Black Europa'' is uit op F.A.N./PIAS Mauro & The Grooms spelen op 31 januari op De Nachten in De Singel, Antwerpen.