HALLO? Frank Vanderlinden - altijd op zoek naar troost en wijsheid - telefoneert elke week met een bevriend muzikant.

Ik ben muzikant en zoals andere muzikanten verslindik biografieën van mijn helden. Maar echt comfortabel leesvoer is het zelden. Idolen blijken all zu menschlichte zijn, meestergitaristen worden ontmaskerd als onverbeterlijke zeurpieten, en geniale songschrijvers teruggebracht tot kleine, vervelende mannetjes. Lou Reed is een naarling, Paul McCartney een betweter, John Lennon sloeg zijn vrouw. Mick Jagger is behalve een goede zanger ook een berekend zakenman, okee, dat wisten we al. Maar Keith Richards: een profiteur? Muddy Waters: een onvermoeibare zelfaanbidder? En wat te denken van Neil Youngs obsessie voor elektrische treintjes? En vooral: is dat wel goed voor een mens, je helden zo te zien verkruimelen?

Laat ik eens naar mijn vriend Mauro Pawlowski bellen, die zie ik vaak genoeg met een boek over Miles Davis of Frank Zappa onder de arm.

Hallo, Mauro?

,,Als een boek goed geschreven is, kan het mij absoluut niet schelen dat een idool van hoofdstuk één tot hoofdstuk tien in zijn neus zit te peuteren. Hoe meer hoe liever zelfs. Op een rare manier maakt het bepaalde meesterwerken nog krachtiger.'' Ook als je verneemt dat Paul Weller zo gierig is dat hij een dorstige roadie ooit het halve blikje cola aanrekende dat De Artiest op zijn versterker had laten staan?

,,Prachtig toch? Daar zal ik nog eens aan denken als ik hem met The Jam 'That's entertainment' hoor zingen! Er schiet mij ineens ook iets te binnen over Prince: een van zijn muzikanten vertelde ooit dat De Meester hele dagen en nachten niets anders deed dan... babbelen. Praten, praten, praten, blablabla, de hele tijd.'' En wij die dachten dat Prince zich alleen maar infunkydansbewegingen en groovygitaarfrases uitdrukte!

,,Of zijn boodschappen gewoon in morse op de borsten van topmodellen tikte. Maar neen: Prince is een viswijf. Daarmee is hij de coolvér voorbij natuurlijk. En dan wordt het weer interessant.'' Een van mijn helden is Steve Earle. Krachtige countryzanger, fascinerende persoonlijkheid, onvermoeibaar voorvechter van allerlei mensenrechten. Maar onlangs las ik dat hij in de dagelijkse omgang altijd praat alsof hij voor een volle zaal staat.

,,Terwijl zijn muziek net zoveel zwijgenbevat! Zijn songs zijn spaarzaam en juist, maar naast het podium is hij een agressieve zeurkous. Waarom niet? Dat is toch ook een mensenrecht?'' Maar waarom lezen wij dat graag?

,,We putten daar een soort troost uit, denk ik. Als ik mij weer eens heb aangesteld, doet het goed om te weten dat anderen - en niet van de minsten - dat ook gedaan hebben. Soms voel ik mij zelfs aangemoedigdin mijn slecht karakter. Toffe, aangename muzikanten zijn toch niet interessant?'' Maar privé ben jij toch een brave jongen? Nog braver dan ik!

,,Alleen buiten de werkuren. Privé is beleefdheid beter: zo ben ik opgevoed. En het spaart veel tijd uit. Maar muziek moet voor mij toch genoeg narigheid bevatten.'' Okee, maar biografen ondergraven vaak decoolvan muziekidolen . Er zijn bij mijn weten maar twee muzikanten die zich nooit op het dragen van foute sokken hebben laten betrappen: Tom Waits en Johnny Cash.

,,Wel, ik hoor hen graag zingen, maar Tom Waits is toch vooral een acteur.Johnny Cash eigenlijk ook: zo één die in een slechte weekendfilm een klusjesman speelt die ten onrechte van een diefstal wordt beschuldigd (lacht).De coolvan Tom Waits en Johnny Cash is dus niet zo interessant, omdat het bijna lifestyle coolis. Nee, dan liever John Lee Hooker, die gewoon liet blijken dat hij vooral voor de poen op het podium zat en vervolgens een muzikale grom uitstootte die de aarde deed barsten. Of Justin Timberlake, aan wie álles prefab is. De Robocop van de pop. Als zijn kapper en zijn traiteurnu eens een boek zouden schrijven...''

Frank Vander linden is zanger en gitarist bij De Mens.

Mauro Pawlowski neemt platen op als Mauro, Mauro Antonio Pawlowski, Somnabula en Mauro Pawlowski & The Grooms. Verder stelt hij het goed.