Vroeger zat het zo: als een groep die wij goed vonden plots commercieel succes kreeg, waren we kwaad omdat we vonden dat het ónze groep was, en alleen wij hem goed mochten vinden. Nu is het andersom: zelden zijn we meer teleurgesteld geweest dan na het briljante, fantastische, hevige aardschokken veroorzakende afscheidsoptreden van Evil Superstars in de tent op Pukkelpop 1998. 'Hadden we drie platen langer bestaan, dan hadden we wellicht iets meer succes gehad,' wist Mauro, 'maar er zaten nog talenten in de groep, en die wilde ik niet langer gijzelen.'

Mauro heeft intussen - omringd door 'professionals' - het veel commerciëlere maar daarom niet mindere fraaie solo-meesterwerkje 'Songs from a Bad Hat' uitgebracht, maar ook dat heeft voorlopig nog geen megastormloop naar de platenwinkel teweeggebracht. Hopelijk bewijst hij op Rock Werchter nog maar eens dat openen in de Pyramid Marquee eigenlijk beneden zijn stand is.

Mauro over traagheid:
MAURO « Ik ben met alles heel traag. Ik was acht jaar voor ik mijn veters kon knopen, en het duurt erg lang voor ik doorheb dat iets waardevol is. Ik begin nu pas Radiohead goed te vinden; tot zes maanden geleden snapte ik niet wat mensen daarin zagen.»

Mauro over groepsnamen:
MAURO « Mijn favoriete groepsnamen zijn: The Oblivions, The Smiths, Richard Hell &The Voivods, Los lnfernos, King Crimson, The Electric Eels en The Shadows. Maar die waren allemaal al bezet.»

Mauro over optreden:
MAURO «Als je het podium opstapt, moet je ervoor zorgen dat je autosleutels op een veilige plaats zitten: in de linkerbroekzak, niét in de rechter, want dan zitten ze in de weg van mijn gitaar, die rechts tegen mijn dij hangt. En polsbandjes voor backstage aan de linkerhand, anders blijven ze achter de snaren haperen.» (fab)