'Ik zeg niet meer zo vaak nee,' zei Mauro Pawlowski onlangs nog in deze kolommen. Gelukkig deed hij dat ook niet toen wij hem vroegen het voor zijn Tien Platen niet té ver te gaan zoeken. De eerste is buiten categorie en hebben wij zelf gekozen: 'Black Europa' van Mauro Pawlowski & The Grooms ligt vanaf twee februari in de winkels.

MAURO PAWLOWSKI « De plaat is opgenomen in een periode van laagconjunctuur: zonder middelen. Een crappy ritmebox - Boss, Dr. Rhythm, de kenners weten waarover ik het heb - een digitale voorversterker voor de gitaar, en niet veel meer. Vervolgens heb ik Luc Van Acker gevraagd het iets duurder te laten klinken. Dat heeft hij gedaan, en dat is dus de plaat. Ik had geen geld om met de band in een goeie studio te gaan opnemen. Geloof me, anders had ik dat wel gedaan, want ik hou niet van groepen die zichzelf bewust dat soort beperkingen opleggen.»
HUMO De plaat klinkt behoorlijk Evil Superstars, niet?
PAWLOWSKI « Dat kan ik niet ontkennen. Mijn tics zijn weer naar boven gekomen. Misschien is het wel het ideale moment om live eens een paar Superstars-songs af te stoffen. Al zal ik dan wel de platen moeten gaan lenen: ik heb ze zelf niet meer.»
HUMO Is titel- en openingstrack 'Black Europa' een vastomlijnde compositie, of hebben we hier te maken met vrije expressie?
PAWLOWSKI « Het komt uit een soort improvisatiedagboek: één a twee keer per week neem ik mijn elektrische gitaar en schud ik iets uit de mouw, en daar is 'Black Europa' dus uit voortgekomen. Mijn cd 'Secret Guitar' is ook samengesteld aan de hand van dat soort improvisaties, maar dan op akoestische gitaar.»
HUMO Kruip je vóór een schrijfsessie in één van je alter ego's? Zeg je: Vandaag ben ik Somnabula? Of: Vandaag is het Mauro Antonio Pawlowski?
PAWLOWSKI « Nee, dat komt pas achteraf. 'The Lady Is a Punisher' van Somnabula was bijvoorbeeld oorspronkelijk voor The Grooms bedoeld. Als ik een plaat wil uitbrengen onder één of ander pseudoniem, ga ik gewoon in mijn gigantische voorraad harken tot ik genoeg songs heb gevonden die een min of meer coherent geheel vormen.»
HUMO Er zit een nieuwe toetsenman in The Grooms.
PAWLOWSKI « Ja: David Joris, eigenlijk een gitarist. Ik durfde geen echte pianist meer te vragen. Anton Janssens, onze vorige toetsenman, is een virtuoos - zonder meer één van de beste pianisten en organisten van België - Maar zo iemand mag je niet vragen voor partijen die je zelfs kunt spelen nadat je de hele nacht met je volle gewicht op je armen hebt liggen slapen.»

T0DD RUNDGREN:
'A WIZARD, A TRUE STAR'
PAWLOWSKI « Mij aangeraden door Johan Vandenberghe, de eerste drummer van Evil Superstars. 'A Wizard, a True Star' is een dubbel-lp, volledig ingespeeld door multi-instrumentalist Todd Rundgren zelf. Een heel gevarieerde plaat: er staat klassieke pop op maar ook dingen die klinken als de soundtrack bij een Tsjechische tekenfilm. Halverwege de plaat begint hij plots aan een solomedley van een kwartier. Rundgen helemaal op z'n eentje: prachtig! Het eindigt met acapellakoren. Eén lange trip van voren tot achteren, met songs die in elkaar overvloeien, terugkomen... Een beetje een geflipte versie van 'Abbey Road' van The Beatles.
» Behalve een briljant muzikant en componist was Rundgren ook een magistraal producer. Hij zat achter de knoppen bij de beste platen van onder anderen Patti Smith, XTC en The New York Dolls. Zelf heeft hij drie of vier geweldige platen gemaakt, de rest stelt niet zo veel voor. Het is ook een behoorlijk excentriek figuur. Hij heeft jarenlang in de progrock-band Utopia gezeten, en toen speelde hij live geregeld op een gitaar van ijs. Echt waar! Terwijl hij stond te spelen, smolt zijn gitaar. Op het einde van het concert was ze weg. Een futuristische gast. Jaren-zeventig-futurisme, weetje wel: het jaar 2040 en iedereen draagt brede pijpen en heeft bakkebaarden (lacht). Waarschijnlijk zal het nog kloppen ook.»

THE JESUS AND MARY CHAIN:
'PSYCHOCANDY'
PAWLOWSKI « De eerste keer dat ik The Jesus and Mary Chain zag, was in 'Villa Tempo', het rockprogramma met Bart Peeters op de toenmalige BRT. Ze vertelden dat ze van plan waren groter te worden dan The Beatles, Madonna en Michael Jackson. Ik was dertien en ik dacht: beroemder dan The Beatles, dat lukt nooit met zo'n muziek. Ik stelde me voor hoe Bart Peeters hen na de show apart nam, een plaat van Michael Jackson oplegde, waarop die mannen met de handen in het haar begonnen te schreeuwen: 'Shit, helemaal opnieuw beginnen' (lacht). Eén week later zat La Muerte in 'Villa Tempo', met 'Wild Thing'. Ik herinner me dat nog perfect, omdat ik toen ook 'Wild Thing' heb geplaybackt. Op 45 toeren, omdat de dj vond dat het op 33 toeren veel te traag klonk.
» 'Psychocandy' met de geweldige opener 'Just like Honey', 'Never Understand', 'In a Hole'... Toevallig heb ik het gisteren met Luc Van Acker nog over The Jesus And Mary Chain gehad. Luc is in de studio geweest waar 'Psychocandy' is opgenomen, en hij beweert dat de enorme galm op die plaat uit één oud echo-apparaat kwam. Er stond één knop op, en die hadden die mannen helemaal opengedraaid. Stel dat je dat apparaat vindt! Ik zou ook wel eens aan die knop willen draaien.»

THE SCABS:
'HERE'S TO YOU, GANG'
PAWLOWSKI « The Scabs! Weer komen allerlei herinneringen naar boven. Ik heb ze ooit gezien op Rock Herk, in de beginjaren van dat festival: weinig volk, veel regen. Ik was er met vier vrienden naartoe gegaan, met de auto. Ik moet een jaar of zestien zijn geweest, ik zat nog op de kunstacademie. Dat jaar heb ik op Herk alleen The Scabs gezien, de rest van de dag hebben we rondjes zitten slippen op de parking. 'Hoe laat beginnen The Scabs? Over een kwartier? Dan kunnen we nog tien minuten slippen.' (lacht) We zijn helemaal vooraan tegen de hekken gaan staan, het was geweldig. Misschien dat we met The Grooms wel een nummertje van The Scabs gaan coveren, ik heb altijd gevonden dat we een hoog Scabs-gehalte zouden moeten hebben. Toen we de promofoto's voor 'Songs From a Bad Hat' gingen nemen, heb ik tegen de platenfirma gezegd dat het Scabs-achtig moest zijn. Ze waren het daar niet helemaal mee eens.
» Overigens: de kans is groot dat ik nog dit jaar met Guy Swinnen ga samenwerken aan zijn nieuwe soloplaat. Ik zou het dolgraag doen, zodat ik hem eindelijk eens iets kan teruggeven.»

VAN HALEN:
'1984'
PAWLOWSKI « '1984' was hun laatste plaat met David Lee Roth, één van mijn rolmodellen. David Lee Roth is een heel slimme gast, naar verluidt leest hij twee boeken per week. Ik herken dat: ik zit ook dolgraag in de bibliotheek - een heilige plaats. Op '1984' staan songs als 'Dump', 'Panama', en 'Hot for Teacher', met de minstens even indrukwekkende videoclip. Een lerares die een striptease doet voor jonge gastjes, die vervolgens opgroeien en Van Halen blijken te zijn. Only in America (lacht).
» Ik vind al hun platen met David Lee Roth goed. Van Halen was een magische hardrockformatie. Ze hadden altijd ruzie. Een paar jaar geleden hebben ze het nog eens opnieuw geprobeerd met David Lee, maar in no time was het weer oorlog. Hij heeft zich onlangs op het podium nog zelf het ziekenhuis ingetrapt met één of andere mislukte karate-move.
» Ik heb hem ooit in Vorst gezien: weergaloos. In het midden van het podium stond een boksring, en tijdens 'California Girls' vloog David Lee met een surfplank door het volk. Op de achtergrond stond Steve Vai te soleren op een gitaar met drie halzen. Hij kon die drie halzen overigens goed gebruiken: hij speelde drie solo's tegelijk. Steve Vai heeft nooit beter gespeeld dan bij David Lee Roth en op 'Album' van PIL. Je mag die man natuurlijk nooit alleen bezig laten, want dan is het hek van de dam: schuilen onder de keukentafel!»
» De platen van Van Halen werden bijna allemaal geproduceerd door Ted Templeman, nog zo'n held. Hij heeft onder anderen ook Little Feat en 'Clear Spot' van Captain Beefheart gedaan.»
HUMO Kan jij Van Halen-licks spelen?
PAWLOWSKI « Tuurlijk man! Van mijn veertiende tot mijn achttiende heb ik mij beziggehouden met Hendrix en Van Halen. Als je 'Eruption' kon spelen, was je de man. Two hand tapping is natuurlijk een wat verloren gegane gitaarstijl - het heeft een slechte naam gekregen, maar niet door Eddie Van Halen. Vergeet niet dat hij ook nog een stukje avantgarde heeft gespeeld op 'Beat it' van Michael Jackson - gearrangeerd overigens door Quincy Jones. Allemaal grote meneren bij elkaar.»

NEMO:
'NEMO'
PAWLOWSKI « Peter Houben vind ik zonder competitie de beste in het Engels schrijvende songwriter van België. De eerste keer dat ik hen zag,was hun eerste plaat nog niet uit en er was nauwelijks volk. Peter Houben stond nog maar net op het podium, of hij riep al tegen één van de drie mensen in het publiek: 'Ga dingen doen met uw zuster.' Enfin, hij formuleerde het iets ruwer, en ik vond het meteen geweldig. En toen ze 'You Look like Neil Sedaka' speelden, was ik helemaal verkocht. Ik dacht: wie zijn die mannen? Ik heb later vaak met Peter samengewerkt, onder andere in Mitsoobishy Jacson, en in de glorietijd van Nemo was ik hun roadie.
» Ik had 'Nemo' bij me toen ik in New York 'Songs from a Bad Hat' aan het opnemen was, en die New Yorkers waren er gek van. Eén van de technici hield ons nachtenlang wakker met Nemo. Peter sprak hun taal. Een zeer persoonlijke, zeer bijzondere songschrijver.»

BARRY WHITE:
'THE BEST OF BARRY WHITE'
PAWLOWSKI « Ik heb nooit begrepen waarom Barry White niet in één adem wordt genoemd met grote soulzangers als Otis Redding of Al Green. Credibiliteit had hij in ieder geval genoeg: hij kwam uit de gangs, geen verwende man. Ik heb hem in de jaren tachtig leren kennen dankzij mijn vriend Akis, een Spaanse Griek die bij mij in de klas zat. Akis was een pionier-satanist, hij leerde teksten van Venom vanbuiten en zo. We zaten in het paterscollege in Heusden en Akis werd regelmatig bij de directeur geroepen omdat hij hardnekkig weigerde een kruisteken te maken. Akis, ik groet u vanuit Humo!
» Enfin, op een zaterdagavond ging ik met Akis naar de Papillon, een foute discotheek voor veertigers, en daar heb ik Barry White ontdekt. De groove zat precies goed, het stond luid genoeg en ik dacht: fuck, die Barry White is gewoon steengoed. De volgende dag ben ik op de rommelmarkt voor tien frank een 'Best Of gaan kopen, en vervolgens ben ik Barry White-platen blijven kopen. Ik kan er echt van genieten. Als ik dj, draai ik weleens iets van hem, en op het juiste moment, met de juiste sfeer, merk je dat de mensen gewoon verder dansen en niét onnozel beginnen te doen. Veel mensen kennen White alleen van zijn trouwfeestrepertoire, maar die man heeft geweldige trage funk gemaakt. Beetje blaxploitation, songs van tien minuten, prachtige orkestratie, heel ritmisch en funky, en daarover die mooie, zware stem. Goeie trage funk is zeer zeldzaam, geloof me.
» Enfin, ik weet dat niet veel mensen het met me eens zijn. Ik was waarschijnlijk ook de enige die meer gerouwd heeft om Robert Palmer dan om Johnny Cash.»

GUNS N' ROSES:
'APPETITE FOR DESTRUCTION'
PAWLOWSKI « Toen deze plaat uitkwam, dacht ik: dit is het! Stel je voor dat de Terminator komt meespelen in de videoclip van je groepje! De Terminator doet zoiets normaal niet, maar wél bij Guns N' Roses. Petje af.
» 'Appetite for Destruction' staat vol klassiekers: 'It's So Easy', en 'Welcome to the Jungle', met dat prachtige tussenstuk op de toms. Dat kunnen die hardrockers wel: de jungle nadoen. Samen met Tom Aerts, nu bij Studio Brussel, luisterde ik destijds veel naar The Del Fuegos en meer van dat soort americana-groepjes. Maar toen kwam Guns N' Roses en ging er een nieuwe wereld open.
» Hun tweede plaat is een pak minder sterk, en die Axl Rose is natuurlijk een crapuul en een racist; een foute gast die zijn vrouwen afranselde - maar wel een geweldige zanger. Van 'Knocking on Heaven's Door' hadden ze moeten afblijven, maar 'Live and Let Die' vind ik dan weer wel goed. En 'November Rain' ook, een prachtig epos. Slash heeft later nog goeie guest appearances gedaan: bij Lenny Kravitz, Michael Jackson... Altijd goeie solo's. Sigaret in de mond en hup.»

MICK JAGGER
'INVOCATION OF MY DEMON BROTHER'
PAWLOWSKI « Een soundtrack bij een duistere film van Kenneth Anger. 'Invocation of my Demon Brother' is eigenlijk een outtake uit de film 'Lucifer Rising'. Oorspronkelijk zou de soundtrack door Jimmy Page worden gemaakt - wat ik ook wel had willen horen - maar Anger en Page kregen ruzie. Uiteindelijk heeft Jagger het gedaan. Hij alleen, zonder zang, één lange, geïmproviseerde Moog-partij. Fan-tas-tisch! Toen ik het voor het eerst hoorde, werd ik compleet van de sokken geblazen. Het heeft iets van Sun Ra, free music. Met de film erbij is het een niet te evenaren ervaring.
» Mick Jagger, toch wel een groot talent hoor. Een beetje een kwibus, maar wel een talent. En nu we het toch over The Stones hebben: heb je ooit 'Cocksucker Blues' gezien, die controversiële tourfilm uit 1972? Amai zeg, wat was dat allemaal? Seks! Rauw! Rock-'n-roll! The Stones hebben de release destijds tegengehouden, en dat kan ik goed begrijpen. Hadden ze hem wel uitgebracht, dan zat de helft van de crew nu nog steeds in de bak - gegarandeerd! Maar er staan ook schitterende stukjes muziek op: Jagger, bijvoorbeeld, die in zijn kamerjas op de piano een stukje Satie speelt en daar overheen neuriet: prachtig! Ik vind dat ze 'Cocksucker Blues' weleens op Canvas mogen programmeren, het Canvas-publiek kan daar wel tegen, denk ik.»

PERE UBU:
'DUB HOUSING'
PAWLOWSKI « Van Pere Ubu brengen we met Club Moral tegenwoordig een versie van '30 Seconds over Tokyo', geweldige song. Jaren geleden heb ik hier heel veel naar geluisterd, en onlangs heb ik het opnieuw ontdekt. Pere Ubu komt uit de bloeiende seventies-scène in Cleveland, die ook groepen als Electric Eels - van het geweldige 'God Says Fuck You' - heeft opgeleverd. Op 'Dub Housing' is alles perfect, niet te imiteren.
» Zoals je weet mag ik binnenkort even curatortje spelen voor de AB. Ik ga proberen Pere Ubu-frontman David Thomas voor een concert te strikken. Hij woont tegenwoordig in Engeland. Een beetje een rare gast, naar verluidt, maar wie niet waagt niet wint. Pere Ubu is experimenteel: punk, met een kleine knipoog naar het Oosten. Samen met mijn collega Miguel van Monguito heb ik de oosterse muziek ook ontdekt. Er zit heel veel erotiek in die toon
ladders. Het duurt even voor je dat hoort, maar zodra je de taal begrijpt, is er geen weg terug.»

BEDTIME FOR BONZO:
'THE ULTIMATE REFRESHMENT'
PAWLOWSKI « De obscuurste plaat uit mijn lijst, maar ze moést erbij. Bedtime For Bonzo is enorm belangrijk geweest voor mij. Ze hebben drie of vier platen gemaakt die ik allemaal steengoed vind, maar omdat ik er maar één mag kiezen: ' Ultimate Refreshment', uitgebracht door Luc van de legendarische platenwinkel Giga Swing in Hasselt.
» Acht jaar geleden, toen de groep opnieuw werd opgericht, heb ik de eer gehad twee jaar lid van Bedtime For Bonzo te zijn. Een onvergetelijke ervaring, maar plots was het weer gedaan, van de ene dag op de andere. Bij Bedtime For Bonzo was het alles of niks. Zulke explosieve groepen kunnen niet zachtjes uitdoven, dat stopt abrupt.
» Nooit heb ik betere muzieklessen gekregen dan van Jef Benelux en Bwana Stalmans, respectievelijk bassist en electronica-wizard van de goep. Alles wat met no-wave en aanverwanten te maken heeft, heb ik van die mannen geleerd. Mister Kitzbiegiel, de zanger, was één van de beste frontmannen in België, en Remo Perotti zonder twijfel de meest indrukwekkende drummer met wie ik ooit heb gespeeld. Mannen, kom alstublieft nog eens bij elkaar.
» Ik moet een jaar of twaalf, dertien zijn geweest toen ik met de bus naar Hasselt ging om die plaat te gaan kopen. Ik was meteen fan, vanaf de eerste noot. Hun tweede plaat was nog iets experimenteler: er stond een luisterspel op over de paus die uit zijn vliegtuig valt. Er zat een envelop bij die plaat met in het midden een stippellijn: 'Knip hier'. Ik weet nog goed dat ik en mijn kameraad dat niet binnen durfden te doen - Bedtime For Bonzo waren gevaarlijke mannen - en dat we dan maar in de tuin die envelop hebben opengeknipt. Er zat nog een tweede, plastic zakje in, met daarin een groenbruine substantie. Ook dat knipten we open: het bleek stront te zijn. Die mannen hadden in elke plaat - duizend exemplaren - een zakje stront gestopt! Dat moet een enorm werk zijn geweest! Maar: heroïsch! Helden van de Belgische muziek.»

Jurgen Beckers