Mauro was de naam waar elke liefhebber van Vlaamse kunst aan dacht bij de woorden geniaal en gek: Mauro Pawlowski. Althans, tot voor kort. Want de vorige maand verschenen debuut-CD van de vroegere voorman van de Evil Superstars (makers van de aangenaam epileptische albums Love is okay en Boogie Children-R-Us) is verpletterend normaal; elf compacte, traditionele gitaarsongs, die in de extreemste gevallen naar T.Rex-achtige glamrock overhellen. Gelukkig is het materiaal op Songs From A Bad Hat ijzersterk en staat Mauro intussen alweer klaar om alle gewekte schijn van alledaagsheid weg te nemen. 'De plaat is een weerspiegeling van een periode in m'n leven. En om de zoveel jaar hangt er nu eenmaal een andere schaduw boven je hoofd; dan komt er een nieuwe vogel boven je zweven. In mijn geval was dat een gemanipuleerde parkiet. Met een uier op haar rug.' Hoe dan ook, met de Evil Superstars had Mauro gemeld wat er te melden viel. 'Wat ik toen deed, stond heel dicht bij hoe ik toen was. Nu, op mijn soloplaat, is dat opnieuw zo. Een heel natuurlijke ontwikkeling. En bovendien: als je ouder wordt, word je minder luidruchtig. Het had wel gekund hoor, nóg een Superstars-plaat, maar mijn ziel stuurde me een andere kant op.' Eén ding is hetzelfde gebleven, vindt hij: zijn sarcasme. 'Maar da's meer een karaktertrek. Waar dat vandaan komt? Och, je hebt in je leven dingen die vanzelf gaan en dingen waar je hard voor moet werken. En sarcasme komt bij mij dus vanzelf. Men zegt weleens dat het voorkomt uit teleurstellingen, maar teleurstelling heeft iedereen toch? Een leven zonder teleurstelling is het leven van een kurkentrekker.' En dan zijn er natuurlijk nog de eisen die Mauro tegenwoordig , in songtechnisch opzicht, aan zichzelf stelt. 'Het moet rocken. Hard, zacht, snel, traag, maakt niet uit. Er moet ook iets van gevoel, erotiek en intelligentie in zitten. En ik zou 't liefste zien dat mijn CD als tijdloos aangemerkt wordt. Voor de rest hoop ik maar dat de plaat de levenskwaliteit van zowel de luisteraar als de maker verbetert. Want als artiest verbind je natuurlijk altijd een naïef, nobel doel aan je muziek. al wordt dat helaas maar zelden waargemaakt.'

Erik Van den Berg