Mauro Pawlowski is als een grote glibberige octopus die zijn lange tentakels heeft vastgezogen in allerlei projecten en bands. Shadowgraphic City, Club Moral, Monguito, een theaterproject met Carol Van Dijk (Bettie Serveert) en Pascal Deweze (o.a. Sukilove) en vroeger Evil Superstars, Mitsoobishy Jacson en zelfs een kindertheater. Nu heeft hij zich vastgezogen in The Grooms, waarmee hij onlangs het gitzwarte en loodzware Black Europa uitbracht, een album waarop de femme fatale centraal staat.

door Annemarie van Looij

De charismatische Belg van Pools/Italiaanse komaf is een beetje een vreemde snuiter, een zottekop. Zijn fantasie slaat met de regelmaat van de klok danig op hol. Zo was hij op de ochtend van het interview op zoek naar een koffertje. Dit lag in zijn auto, maar een gigantische walvis had de auto opgeslokt en werd vervolgens opgebeamd door een ruimteschip dat prompt verdween in een enorm zwart gat in het universum. Met andere woorden, hij kon het gewoon niet vinden. Terwijl hij dit in één adem oprakelt, is er geen spoor van meligheid op zijn gezicht te bespeuren. Hij vertelt het bloedserieus. Welkom in de wereld van Mauro. Onnavolgbaar, ongrijpbaar, onvoorzichtig en ondoordacht. Roekeloos, besluiteloos, stuurloos, maar in geen geval sprakeloos. Een portret van Mauro is niet gemakkelijk te maken. Zijn enorme hoeveelheid alter ego's (waaronder die van vampier Somnabula) en persoonlijkheden maken het moeilijk om Mauro's karakteristieken vast te leggen. Hij wisselt van dag tot dag en van minuut tot minuut. Tijd dus om een beetje duidelijkheid te scheppen in de chaos die Mauro Pawlowski heet.

Mauro als femme fatale

'Ik ben eigenlijk heel erg macho. Er valt weinig vrouwelijks in mij te bespeuren. Maar als je de femme fatale ziet als een soort symbool, een allegorie die iemand tot zijn ondergang leidt, denk ik dat het een eigenschap is die iedereen wel bezit. Wat dat betreft ben ik ook niet zuiver op de graat, ik vertoon ook verdorven gedrag. Dat is ook een deel van mijn job, hé? Ik sta daar ook wel voor open, word zelfs aangemoedigd om mij daarin te werpen en te verliezen. Ik word daar immers voor betaald, ik ben een soort van priester gigolo. Ik voel mij aangetrokken tot fataliteiten en een dame die dat soort dingen in mij kan wakker maken. Niet louter lichamelijke lusten, dat is voor mij niet compleet genoeg, daar kan ik niet op teren. Maar die vlam van erotiek en liefde, daar verbrand ik mij gaarne aan en ik kan ook zeker lang nagenieten van de brandwonden. Maar voorzichtigheid geboden, je moet je wel goed in die ravage storten.'

Mauro als constante factor

'Oh... ik vind het verschrikkelijk wat ik doe. Het is ook zo voorspelbaar. Ik stort mij vaak in een project waarbij ik aan het begin al zoiets heb van 'hmmm', maar uiteindelijk ga ik er toch mee door. En dat is waar het mij om gaat, dat is mijn constante factor. Ik leer er altijd wel iets van. Maar of ik een doel heb? Wie het mij kan zeggen moet dat direct doen, ik heb werkelijk geen idee. Ik heb onlangs weer wat nummers met Tim [Vanhamel, van Millionaire en Eagles Of Death Metal] opgenomen. Ik weet nog niet waar dat op uit gaat komen, maar je zult er zeker en vast nog iets van horen. Wij werken heel vlot samen en voelen elkaar bijzonder goed aan. Net als de overige Belgische artiesten trouwens, het is zeer incestueus allemaal, al onze platen zijn behoorlijk schele kinderen. Ik heb niet echt een lieveling met wie ik graag samenwerk, ik speel graag met iedereen en iedereen speelt graag met iedereen. Kijk, we hoeven ook niet met z'n allen We Are The World te zingen. Dan krijg je weer die eindeloze discussie wie anderhalve zin mag zingen en wie maar eentje.'

Mauro als Somnabula

'Ah, die is vorige week een gewelddadige dood gestorven op het podium. Ik heb die cape zelfs weg moeten gooien. Ik leefde trouwens altijd in de veronderstelling dat ik die naam had verzonnen, maar nu blijkt dat een van de My Little Pony's ook Somnabula heette. Tja, dan is het maar beter zo, hè? Ik heb heel veel karakters, ben overigens niet schizofreen of zo. Het is allemaal een kwestie van techniek, zie je. Dat kan alleen met de juiste afstand, voorbereiding en organisatie. Dat ik mezelf op zoveel verschillende manieren op het podium zet, werkt voor mij bevrijdend. Op die manier kan ik mezelf verliezen in die losbandigheid en hoef ik achteraf geen verantwoording af te leggen. En na zo'n optreden zie ik de rokende ruïnes en de de ravage die ik heb achtergelaten... dan ben ik tevreden.'

Mauro als Pool

'Absoluut dat ongecontroleerde in mij. Niet dat ik met een vingerknip naakt en met uitwerpselen besmeurd de woonkamer zal binnenlopen, maar dat ik mij bij feestelijkheden helemaal durf te laten gaan. O ja, en dat ik geen maat ken. Ik ben en blijf een vlijtige uitslover. Ook in de muziek, ik begin pas te werken als ik de controle verlies. Ik word daar niet panisch van, andere dingen jagen mij de stuipen op het lijf, zoals naar de supermarkt gaan. Ik snap niet hoe die dames van de kassa zo snel de producten kunnen scannen, als ik daarnaar kijk dan begin ik hevig te zweten. Hup, de eieren, dan de boter, een fles wijn, brood... brrr, is daar geen hulplijn voor opgezet? De Anonieme Kassaschuivers of zo?'

Mauro als Italiaan

'Het dwangmatig charmeren en mijn ijdelheid. Ik besteed veel aandacht aan mijn voorkomen op het podium. En knip mijn eigen haar ook, als er dan zo'n stuk uithangt dan hup... de schaar erin. Ik vind dat je altijd gunstig voor de dag moet komen, met goede kleding en goede looks. Ik ben niet van de lifestyle overigens, ik probeer altijd de cool te handhaven. De ultieme cool voor mij is een vent van tachtig jaar die met lederen handschoenen op een bank in het park naar de meiskes zit te loeren. En die tegelijkertijd z'n lederen zwarte handschoen in een zak brood steekt om de eendjes te voeren. Zo zie ik mezelf over heel veel jaar ook graag, alleen dan gooi ik liever met eenden naar het brood.'

Mauro als Belg

'Ik hecht heel veel waarde aan cultuur. Ik ben een echte cultuurbelg.'

Mauro als absurde artiest

'Het is allemaal begonnen toen ik op school mee deed aan de playbackshow. Ik deed daar Duran Duran met The Reflex. Dan heb je zo'n tussenstuk waarin ze 'flex, flex, flex, flex' zingen; op dat specifieke moment viel mijn broekriem af, ik struikelde daarover en ik lag met mijn gezicht op de grond en iedereen riep boe! De volgende dag zat ik zo'n beetje in de schaduw, moest mijzelf koest houden, toen het mooiste meisje van de klas op me af kwam. Op dat moment zag ik het licht: Flex, flex, boegeroep, ik met mijn hoofd op dat podium en nu hier met het mooiste meisje van de klas. Er is nog steeds een rechtstreekse lijn met het optreden van toen en de optredens van nu. Het waren de allereerste tekenen. Zie je, ik val nog altijd graag op het podium.'

Mauro als Mauro

'Zie de registers van de burgerlijke stand.'

Mauro Pawlowski & The Grooms live: 6 mei in Rotown, Rotterdam, 8 mei in Ekko, Utrecht, 13 mei in Paradiso, Amsterdam, 14 mei in Burgerweeshuis, Deventer, 15 mei in LVC, Leiden, 22 mei in Merleyn, Nijmegen, 3 juni Mezz, Breda