MAURO, LORD OF THE DANCE...

OORcontact blijft een fantastische formule. Met het onverwachte als grootste gemene deler.
De kennis die je als fan over je idool beweert te hebben, blijkt onbruikbaar voor OORcontact. Om de een of andere reden zit hier meestal niet de artiest die we uit publieke optredens kennen, maar gewoon Raf, Axl of Mauro, zoals hun vrienden en familie hen kent.
Ligt het aan de intimistische sfeer in Het Appeltje ? Of aan de totale vrijheid die de artiest krijgt om te vertellen wat ie wil en hoe hij dat wil ? Zonder afspraken vooraf, zonder de geplogenheden van een interview ? Allemaal beginnen ze met het terrein af te tasten, om zich dan geleidelijkaan te installeren in hun eigen verleden en herinneringen ophalen zoals ze alleen onder vrienden of thuis aan de keukentafel doen. En wanneer ze dan zeggen: "dit blijft onder ons", weet je dat ze figuurlijk helemaal van dat podium zijn gestapt.

Bij Mauro was het niet anders. Ook hij was een beetje zenuwachtig aan het begin, maar je ziet die lichaamstaal veranderen van kleine nerveuse bewegingen naar relaxte gebaren, die geen andere betekenis meer hebben dan die van zijn verhaal. Ik durf wedden dat hij die herinnering aan de lifter uit Houthalen in een geënsceneerd optreden nooit met zoveel humor en met zo'n perfecte timing zou kunnen overdoen. Of hij nog met zo'n aisance de symbiose tussen een Flamencodanser en een Ierse huppeldepup zou kunnen coreograferen.
Mauro met de handen hoog als een uitgeklapte stiletto, steppend op zijn fraaie boots van crocco.
Deze Lord of the dance, danste eenmalig voor de gepriviligeerden van OORcontact.
Vragen werden niet gesteld. Dat was overbodig. Mauro is een persoonlijkheid met zovele zijden dat het publiek zich laaft aan de caleidoscoop en daarbij vergeet te slikken.
Zijn muziekkeuze was al evenzeer onverwacht en onbekend, maar daarom niet minder fascinerend. Ieder zal voor zich de vraag gesteld hebben hoe die vreemde soms chaotische muziek en andere geluidsfragmenten het hinterland kunnen vormen van het breekbare dat hij deze dagen zelf op het podium brengt, zoals 'everybody's friend' of het verzoekje dat hij verstillend, zoals het verhaal van het liedje zelf, ten gehore bracht : 'she sits at home'. Soms moet je een woestijn zandlopen om die ene korrel te vinden die voor altijd aan je ziel zal schuren. Of hoe zou je anders tot een parel komen als :"the heart is a muscle, not easy to work-out."

Mauro begon zijn verhaal met een plaat van Charles Ives, een ambtenaar die na het avondeten en op zondagmiddag, composities maakte over fanfares die tegen elkaar opbotsten. Hij vond een reeks platen van de man in de uitverkoop van de discotheek van Hasselt. Je mag hem altijd verwittigen wanneer je er nog iets van gevonden hebt, maar vergeet niet er eerst zelf van te genieten.
Andere ontdekkingen waren: Harry Partch, Hebry Cowell, Joe Coleman, Anton La Vey.