De Vlaamse zanger/gitarist Mauro, die donderdag in Paradiso speelt, brengt deze week zijn debuut-album Songs from a bad hat uit. Met muziek die een stuk traditioneler klinkt dan de experimentele rock van zijn voormalige groep Evil Superstars .

'AAAAAHH!'' Mauro, popmuzikant uit België, slaakt een hoog gilletje. Hij doet voor hoe mensen jaren geleden reageerden toen ze de muziek van zijn toenmalige band Evil Superstars hoorden. Dat was, vindt hij, een moment om te koesteren, die reactie: ''Aaah, wat gebeurt hier allemaal?''

Evil Superstars, de Vlaamse band waarvan Mauro Pawlowski zanger/gitarist was, maakte een soms bevreemdende, veelzijdige mengeling van experimentele rock en melodieuze pop. Ruim twee jaar na het uiteengaan van Evil Superstars heeft Mauro een erg goed solo-album gemaakt, Songs from a bad hat, dat verrast met muziek die een stuk traditioneler klinkt: krachtige rock die onder meer verwijst naar de glamrock uit de jaren zeventig, van bijvoorbeeld T-Rex en David Bowie.

Mauro's uitleg daarvoor is dat hij zich tegenwoordig richt op 'iets wat een traditionelere verteltrant nodig heeft'. In zekere zin was Evil Superstars óók traditioneel, vindt hij: ''We werkten in een lange oude traditie van originele, gekke groepen. Zoals Captain Beefheart & his Magic Band, Television, en nog eerder terug zelfs. Duke Ellington werd ook heel weird gevonden in zijn beginperiode. Heel lang geleden werd ge ervoor in de fik gestoken als ge gregoriaanse gezangen anders organiseerde.''

Op zijn solo-album komt meer dan voorheen Mauro's talent voor het schrijven van mooie en opwindende, melodieuze rocksongs naar voren. Songs die een groter publiek zouden kunnen aanspreken dan Evil Superstars. Maar dat is niet iets wat hem erg bezighoudt. ''Ik heb nog altijd de ambitie gewoon fatsoenlijk aan de bak te komen, dat vind ik al heel wat. Succes is voor mij te abstract om voor te stellen. Ik verstuik mijn hersenen als ik daar langer dan tien seconden over nadenk.''

Ook zijn teksten zijn veranderd. ''Ze gaan nu concreet ergens over. Het draait niet meer om woordenspelletjes of abstracte dingen. Aangezien ik uit een land kom dat een goed uitgebouwde traditie heeft van de rest van de wereld laten zien dat onzin even waardevol is als, laten we zeggen, economische structuur, iets waar je niet fatsoenlijk zonder kunt leven, hield ik me ook daarmee bezig. Het soort onzin waar Kamgurka een grootmeester in is. Dat zit er nog wel wat in hoor, maar op een andere manier. Het nummer op de cd dat het meest macho klinkt, gaat over schaamte bijvoorbeeld, dat is toch nog verwrongen.''

Het nummer waar hij op doelt, Shot of shame, doet met zijn venijnige gitaarriff en swingende ritme denken aan de Rolling Stones in de jaren zeventig. ''Het is een autobiografisch nummer. Soms loop ik op straat en overvalt mij een schaamtegevoel, door de herinnering aan de dag ervoor bijvoorbeeld, als ik me heb zitten aan te stellen. En dat doe ik dikwijls. Ik kan niet goed alcohol verdragen, als ik een paar glazen wijn op heb, begin ik met sarcastische opmerkingen. Later schaam ik me daar dood over. Zo'n shot of shame krijg ik heel vaak.'' De bijbehorende muziek is met opzet niet klaaglijk. ''Als ik íets haat, zijn het wel van die loserklanken. Oei, oei. Ik vind dat muziek ballen moet hebben en sexy moet zijn, moet rocken en funken. Niet van dat jengelige. ''

Zelf luistert Mauro de laatste tijd graag naar R&B - vooral van Destiny's Child is hij fan, 'en dan heb ik het niet over hoe die grieten eruitzien, dat is alleen maar mooi meegenomen' - en hardrock, maar ook naar free jazz. ''Dat heeft dezelfde impact, dezelfde erotiek, dezelfde onverklaarbare opwinding .''

Behalve muziek is literatuur een grote passie van Mauro. Verrassend zijn de namen waarmee hij aankomt, in plaats van de gebruikelijke popmuzikantenfavoriet Charles Bukowski: ''De beste vind ik Simon Vestdijk. En Hermans, Boon, Reve, Claus... de grote namen, hoor. Ik zou graag met een obscuurder jonger talent op de proppen komen, maar helaas zijn die mannen nog niet geëvenaard. ''

''De boeken van Vestdijk hebben mijn leven veranderd, op dezelfde manier als de platen van AC/DC. En er is aan spektakel geen gebrek hoor, het gaat over wandeltochten door de hel, inquisitie, moorden... zo'n Bukowski die zuipt en scheten laat, lijkt dan opwindend, maar een advocaat van Bordewijk of een dokter van Vestdijk, met hun brillekes en hun pak, die gaan eigenlijk veel verder. Die oudere saaie venten zijn veel perverser, veel gewelddadiger, maar niemand weet dat.'' Natuurlijk, voegt hij er snel aan toe, is dat niet waar het om gaat in die boeken. ''Maar ge praat nog altijd met een rockmuzikant, dus ik praat erover zoals ge van een rockmuzikant kunt verwachten.''