De Evil Superstars, de mongoloïde neefjes van dEUS, zijn niet meer. Deze band, waar ook leden uit de overbekende vuilnisbelt van Antwerpen in zaten, lieten twee platen lang zien dat ze de erfenis van Zappa iets te letterlijk opgevat hadden: punknummers die ineens ballads werden, een gemiddelde van acht tempowisselingen per nummer, teksten die werkelijk overal over gingen behalve over iets en optredens waar je alles kon verwachten. Belangrijke spil in de groep was zanger/gitarist Mauro Pawlovski die, toen de groep zo'n twee jaar geleden ophield te bestaan, besloten heeft in z'n eentje verder te gaan. Op deze plaat heeft hij zich meer op het liedjesschrijven gestort, een groot deel van de gekte is met de andere bandleden vertrokken. Dat komt de consistentie van de plaat bijzonder ten goede net als zijn teksten, die sowieso al de moeite waard zijn. Voor de gelegenheid heeft hij er ook maar wat Beatle-koortjes en ongenegeerde gitaarsolo's ingezet. Maar dit alles maakt natuurlijk nog geen goeie plaat. Wat het dan wel is, weet ik ook niet zo goed. Komt het omdat hij behoorlijk originele teksten schrijft? Omdat hij niet bang is voor de nodige gekte? Omdat hij gewoon erg goeie liedjes kan schrijven? Geen flauw idee, maar een goede plaat is het zeker.

Recensent : Leo Fabriek