Synesthetics Review

Vorig weekend was ik op zoek naar de nieuwe Chitlin’ Fooks-plaat. In Aalst, de stad die toch wel 4 platenzaken rijk is, niet zo’n gemakkelijke taak. Eén van die cd-winkels, de feedback, ga ik regelmatig bezoeken wegens goeie platen, gratis boekskes en posters,… Daar vond ik dan ook niet alleen de nieuwe Chitlin’ Fooks-plaat maar ook de laatste RifRaf. Toevallig viel bij het lezen van de RifRaf mijn oog op een reclame voor het cultureel centrum in Mechelen. Op 12 maart zou Mauro spelen aldaar. Dat bleek volgende woensdag te zijn. Vraag is altijd, hoe geraak je daar. Maar inderdaad Tine, waar een wil is en een Mauro is een weg. Mij hoor je niet meer klagen over het openbaar vervoer in België want we zijn er wel degelijk geraakt.
Wat ik mij bij dit evenement voorstelde, was een optreden van Mauro (solo met gitaar of met band) en dan die 2 andere namen zouden dan wel dj’s geweest zijn die de afterparty zouden verzorgen of zo…wist ik veel. Lichtelijk verkeerd ingeschat dus, wetende dat ik zelfs ervoor nog gebeld heb, vragende of reservatie nodig was. Achteraf gezien redelijk lachwekkend.
Als je in de buurt van het CC wordt afgezet door de bus, is het wel even zoeken. Maar als je elke deur probeert, vind je uiteindelijk ook wel de juiste. Trial and error dus. Ter plaatse gekomen, bleek het concert uitgesteld tot 9 uur. ‘Misschien kunt ge nog iets gaan drinken’ zei de lieve gast aan de kassa en dan heel verbaasd ‘ Ah jullie zijn niet van Mechelen!?’ ‘De Vismarkt, altijd naar links, genoeg cafeetjes’. Op de Vismarkt bleek dan weer dat het concert was uitgesteld omdat de desbetreffende muzikanten nog honger hadden. Denkende dat we daardoor nog meer van de muziek zouden missen, als we de laatste trein wilden halen, toch redelijk frustrerend.
Het concert zelf, kan ik weinig over zeggen. Behalve dan dat het experimenteel was, en kort. Het zag er allemaal wel heel cool uit, en dat was het ook. Maar veel heb ik er niet van begrepen, wat waarschijnlijk ook niet de bedoeling was…maar het heeft mij niet ontroerd of zo. En ik miste Mauro zijn vinger- en schouderwerk, sexy a-oe-wa geluidjes, oneliners,… Er was gewoon heel veel lawaai te horen. Zoiets als een vakantiejob in een fabriek met luiddraaiende machines, alleen word je daarvoor dik betaald. Het deed mij ook zo denken aan de geweldige studiobrussel-reclame: als het ooit iets wordt, laten we het weten. Ik weet wel, ik zat daar volledig uit vrije wil, dus ik moet niet zitten zagen. Het moet kunnen, dat is zeker.
Een avondwandeling naar het station zonder u weg te weten, houdt het geheel spannend tot het eind. Al bij al, hebben we weer een uur naar Mauro zijn kont zitten zien voor 2,5 €, ik bedoel, wat moet een mens meer hebben om gelukkig door het leven te kunnen gaan.
Dank aan Deweze en Van Dyck voor de fantastische plaat, dank aan de feedback die alles ter beschikking stelde, dank aan de mensen achter synesthetics, dank aan de Lijn en de NMBS en dank aan Mauro en vrienden. Zonder hen werd deze geschiedenis niet geschreven.