RifRaf 02-2004 __________________________________________

Taken from RifRaf

Mauro Pawlowski is in zijn nopjes. De charismatische zanger-gitarist heeft net een VRT-cameraploeg op sleeptouw door Brussel genomen en mocht zo maar even een paar plaatjes kopen op kosten van de nationale zender. De oogst bevat naast een paar rockcd's en avantgarde ook een plaat van Duran Duran. Zo kennen we Mauro weer. Maar we spraken niet met elkaar af in een Brussels café om over shoppinggewoontes te babbelen maar over 'Black Europa', de gevaarlijke nieuwe cd van Mauro met zijn combo The Grooms. In een meedogenloze mix van rock, industrial en punk toont de Limburgse oppergod nog maar eens wie de enige échte rock-'n-rollduivel van Vlaanderen is. Een babbel over agressie, de matrix en lichtprisma's. Ik denk dat dit een plaat is waar heel wat van je fans op zaten te wachten. Mauro Pawlowski: "Is dat zo? In alle onschuld: ik heb er geen idee van. Hopelijk wel, natuurlijk." Het is nog eens een goede ouderwetse rockplaat. Op jouw Somnabula-plaat stond al een handvol rocksongs in die stijl. Mauro: "De rocknummers op de Somnabulaplaat waren eigenlijk geschreven voor The Grooms. Daarom zitten ze in de live-set van The Grooms. De chronologie van de releases loopt niet gelijk met de muziek die ik elke dag speel. Op mijn cd Secret Guitaí stonden dagboekachtige improvisaties die ik met regelmaat opneem op een cassetterecorder, dictafoon of computer. Maar op één dag kan ik 's ochtends aan het improviseren zijn geslagen en 's avonds treed ik dan weer op met The Grooms." Luc Van Acker heeft voor de eindmix van 'Black Europa' gezorgd. Is het daarom dat de plaat een industrieel tintje heeft? Mauro: "Ah ja, pas op: Luc Van Acker is één van de pioniers van de Belgische industrial! Ik ben niet zomaar op hem toegestapt ik wist dat hij de geknipte man zou zijn." Industrialbands zoals Ministry en Nine Inch Nails schelden op God en houden er een nihilistische levenshouding op na. Bij jou komt God er nog vrij goed uit. De songs gaan bijna allemaal over de liefde. Mauro: "Merci dat je dat zegt want de vorige interviewers zeiden stuk voor stuk dat ik weer een seksplaat had gemaakt. Maar bijna geen enkel nummer gaat over seks. Nu, dat zal ook wel met de gedachtewereld van de interviewer te maken hebben. (lacht) De meest popgroepen die met industrial of metal bezig zijn, houden het volstrekt ongevaarlijk. Het is heel karikaturaal. Ofwel blijven ze in de fantasy-sfeer hangen. Maar dat is niet aan mij besteed. Ik zoek het liever in de ware religie en in de erotiek die daar onlosmakelijk mee is verbonden. Er is niks zo erotisch als de bijbel, bij wijze van spreken. Wat de onderwerpen betreft, zoek ik liever mijn heil bij de symbolisten, zoals Léon Spilliaert en Ferdinand Knopt. Ik heb iets met het fin de siècle. Ik voel een verwantschap met die toon van denken in de negentiende eeuw. Ja, ik hou natuurlijk ook wel van Danzig en black metal, maar 't is mij iets te cartoonesk" En h... Mauro: (snel) "Folklore is ook heel belangrijk voor mij! Kijk, dit heb ik in De Slegte gevonden. (grabbelt een gids over folklore uit zijn winkelzakje) Ik ga dit jaar toch eens een toer door België maken: de halfoogst, de Praalstoet van de Gouden Boom... prachtig. Ik kan dat niet zomaar ontwijken. Ik ga gewoon voluit, hé." Songs From A Bad Hat', jouw vorige reguliere soloplaat, werd volgens jou geboren uit een drang naar duidelijkheid. Voor 'Black Europa 'lijk je die drang nog niet te hebben afgeschud. Mauro: "Songs From A Bad Hat'was broodnodig voor mij. Evil Superstars waren gestopt en ik had heel die fase achter mij gelaten. Die soloplaat was een onderzoek naar duidelijkheid. Daarom was ze ook zo traditioneel. Ik heb uit die tijd nog tientallen nummers liggen die ik binnenkort graag zou uitbrengen en die weer voor enige verwarring kunnen zorgen. De mensen moeten die songs horen, misschien hebben ze er iets aan en doe ik nog eens iets goed." Als Somnabula bracht je eind vorig jaar Swamps Of Simulation`uit, een cd vol experimentele rock à la Frank Zappa. Was die plaat een drang naar chaos? Mauro: "Ja, dat is misschien wel goed verwoord. Onder chaos versta ik lichamelijk genot. Toen ik voor het eerst in contact kwam met freejazz ervoer ik dat als het nemen van een louterend bad. Ik MOEST Somnabula maken. Anders zou ik ongelukkig zijn geweest. 'Swamps Of Simulation' verscheen in een flits. Het is een ode aan het Ware Leven. In het Westen neemt de simulatie alles over. In tegenstelling tot de Arabische landen - die vandaag veel in de media komen - waar mensen wonen die een soort ruigheid hebben. Ze staan met beide voeten in het ruige leven. Het verschil met ons zorgt voor al die conflicten. De Somnabulaplaat ging daar een beetje over, over de modderpoel van simulaties waarin wij leven. Het is een soort matrix. Er zou eens een matrix moeten komen met stank en blauwe plekken om ons door elkaar te schudden." Nonnen en oudere maagden 'Black Europa' klinkt heel dreigend. Alsof je jouw demoon van de ketting hebt verlost. Mauro: "Mijn werk begint als ik de controle verlies. Alles wat daarnaast bestaat, maakt deel uit van mijn burgerleven. Eenmaal ik een noot aansla, kom ik in de sfeer van de hartstocht terecht. De vergevorderde versie daarvan is de waanzin. Allegorisch gezien kan je over demonen praten, inderdaad. 'Black Europa' is helemaal geschreven in die dimensie want op dat niveau komt het allemaal vrij." Toch klinken je teksten vaak aangenaam ontnuchterend. Je bent een kei in het zelfrelativeren. Mauro: "Ik weet niet of je dat over jezelf mag zeggen maar... Allez, ik ga bijvoorbeeld ook niet zeggen dat ik grappig ben... Eigenlijk moet je je daar niks van aantrekken. Wat ik wil zeggen: ik ben een anti-held. Mijn heroische daden zijn heel schaars. Ik ga het knullige en onbeholpen aspect van mijn persoonlijkheid niet ontwijken. Integendeel, ik heb dat nodig. Ik kan alleen mijn eigen ervaringen gebruiken en die liggen nu eenmaal in dat krakkemikkige. Maar er is ook iets fake aan want ik probeer dat gestuntel charmant te maken. Ik hou het graag verleidelijk. Zie het als met charme-blink opgepoetste, gênante anekdotes, uit mijn leven geplukt" In de slotsong 'Tired Of Being Young'zeg je dat je het jonge, wilde leven beu bent en dat je niet kan wachten om ouder te worden. Dat had ik niet van jou verwacht. Mauro: "Ik vond dat nummer gepast om de plaat mee te eindigen. Het is een sarcastische opwelling. Als je de zaak pas goed wil opfucken, moet je... Nee, ik ga het anders zeggen: met beheersing en ervaring kan je veel meer ravage aanrichten dan met wilde, ongecontroleerde dansgebaren op je doel afvliegen. Je kwetst jezelf alleen maar. Het ware diabolische karakter van iets ligt net in de beheersing ervan. In het pragmatische van de aanval. Wie vandaag echt de leiding heeft over anderen, is daar oud voor moeten worden. Het gaat er niet om de baas te willen spelen. Het heeft allemaal te maken met het kanaliseren van agressie. Dezelfde agressie die je nodig hebt als artiest. Artiest-zijn is een heel agressieve daad. Als ik mijn agressie juist wil gebruiken, moet ik nog zoveel jaren verder leren. Er zijn altijd uitzonderingen. Er zijn mensen die op jonge leeftijd weten hoe ze die macht moeten hanteren. Maar die mensen raken vaak snel uitgeblust of komen op het verkeerde pad terecht. Denk aan Prince of aan Baudelaire. Ik ben daarentegen een laatbloeier. Dat hoop ik althans. Ik kon bijvoorbeeld heel laat mijn veters binden. Ik hoop in elk geval dat ik veel betere dingen ga doen die ik tot nog toe heb gedaan. (grinnikt) God sta me bij!. Want als dit al een hoogtepunt is..." Zowel de Somnabula-cd als 'Black Europa' hebben een opvallend gothic-tintje. Het is een zijde die haast ongemerkt in jouw geluid naar de oppervlakte is gekomen. Mauro: "Ja, dat is zo. Dit zou soms fucking Bauhaus kunnen zijn! En zoals je zegt: dat kantje is ongemerkt in mijn muziek geslopen. Toen ik 'The Unreachable' speelde voor de groep, zei mijn bassist dat hij er niet naar kon luisteren want hij haat new wave. Ik dacht: ge hebt gelijk, man! Dit klinkt echt als Bauhaus. Het bewijst dat ik nogal intuitief muziek maak. Nu is het niet zo toevallig. Toen ik dertien was, droeg ik een t-shirt van Bauhaus. Het lijkt alsof ik mijn verleden probeer in te halen. 'Songs From A Bad Hat'greep terug naar mijn kindertijd, toen ik naar classic rockzoals Slade, Mud en TRex luisterde. Het lijkt alsof ik een soort schaduw met mij meesleur die nu is opgeschoven naar mijn tienerjaren. En het brein dat in de schaduw zit, daar werk ik nu mee. Ik was toen gek op The Cure en Joy Division. Nu pas ontdek ik het mystieke van die relatie met new wave, alsof ik nu pas de sleutel voor het slot heb gevonden. Als dat een systeem wordt, betekent dat dat mijn volgende plaat een reflectie zal zijn van mijn twintigerschap. Ik kan dus nu al voorspellen hoe die cd gaat klinken. Waar was ik toen mee bezig? Oeioei, toen speelde ik in balorkesten! Dat ziet er niet goed uit. Maar ik luisterde toen gelukkig veel naar... bluesmuziek. Mijn vrienden gingen naar punk- en hardcore-optredens kijken en ik ging naar Robert Cray. (lacht) Ge moet nie vragen, man!' De hoes van de Somnabulaplaat doet denken aan het universum van René Magritte. Het bewijst nogmaals dat de Belgisch rock een zwak heeft voor surrealisme. Mauro: "Ja, dat zal wel. Als ik dat hoesje van Somnabula zie, denk ik: oeioei, da 's een kunststudent die in de Slegte een boek over Magritte heeft gekocht. Het is toeval hoor. die hoes is een collage met stukjes van foto's uit de catalogus van Ikea, uit Flair en wat foto's die onze drummer van mij heeft genomen. En hup, 't is weer van 't zelfde. In de roman Malpertuus van Jean Ray daagt een monnik op uit de zoveelste eeuw die zegt dat de goden zich manifesteren in de manier waarop het licht prismagewijs op de aardbol valt. Ik denk dat in het geval van België het licht zo door het prisma valt op de driehoeksvorm van België - en een driehoek is het meest satanische teken datje kan vinden! - dat bij ons een soort droomstof vrijkomt. Dat kan toch niet anders! Net over de Nederlandse grens loopt er een heel ander volkje rond. Kijk naar de mijlpalen in de Belgische rock zoals Worst Case Scenario' van dEUS of 'Choco'van TC Matic of 'Here's To You Gang'van The Scabs: die platen zijn zo surrealistisch als maar kan." Wil je nog altijd tienermeisjes behagen, zoals je vroeger overal verkondigde? Mauro: "Als vieze, oude man van drieëndertig ben ik niet meer in hen geinteresseerd. Maar ik maak soms wel nogal vreemde dingen mee. Ik kan niet zeggen dat ik... (aarzelt) ... te klagen heb qua aandacht van interessante mensen. Maar met 'Black Europa'wil ik vooral de nonnen aantrekken. De oudere maagden!" Had ik het niet gedacht. Mauro: "Wij zijn ook allemaal maagd in de groep dus dat treft Dat is trouwens een vereiste als je bij The Grooms wil komen spelen." Erik en Sanne Evil Superstars hadden een performance gepland voor de launch party van Tom Barmans film Any Way The Wind Blows. Maar de wetgevende macht heeft de boel vlak voor de show stilgelegd. Hoe dan ook, Evil Superstars hebben dus weer gerepeteerd. Mauro: "Inderdaad. En we gingen alleen nieuwe nummers spelen. Tim Vanhamel en ik hebben samen een hoop nummers geschreven. We zijn zo verwant dat het vanzelf ging. We praatten over grieten en televisieprogramma's terwijl we muziek aan het maken waren. En toen we weer buiten kwamen, hadden we een repertoire. Het klonk helemaal zoals Evil Superstars. Beter zelfs! Want Tim schreef mee aan de songs. Onze repetitie was heel grappig. Tijdens de soundcheck speelde ik een stukje uit StairwayTo Heaven'van Led Zeppelin en we waren vertrokken. Vier tikken van een drumstok en dat was dat. Prachtig. Zo'n sterke symboliek hadden we zelf niet kunnen bedenken." Wat gaan jullie met dat materiaal doen? Mauro: 'Tim zit veel in Amerika en ik heb het druk met The Grooms. We willen de nieuwe songs graag uitbrengen, hoor. Tijdens die korte periode hebben we zelfs liedjes opgenomen. Maar Tim en ik moeten eens afspreken om die songs deftig te kunnen afwerken. We gaan niet onder de naam Evil Superstars spelen. Maar er zit een plaat in, met dank aan Tom Barman." Is het niet vreemd om je oude kameraad Tim Vanhamel plots de wereld te zien veroveren met Millionaire? Hij is zelfs dikke maatjes met Queens Of The Stone Age. Mauro: 'Toen ik voor het eerst Sister Poopoo zag - Tims eerste trio - wist ik dat Tim een wereldster was. Ik had gelijk. Ik heb zelden gelijk, maar toen dus wel. We zien elkaar nog regelmatig." Laten jullie solowerk horen aan elkaar? Mauro: "Niet om feedback te krijgen. Het is vanzelfsprekend om op die manier met elkaar om te gaan. We zijn niet bezig met vergelijken of zo. Tja, hoe gaan die dingen... Het is zoals met de hiphoppers: Snoop Dogg treedt bij rapper x op en rapper x treedt op bij rapper y. Dat komt uit de jazz. Jazzmuzikanten hebben altijd met elkaar samengespeeld." Je schreef Meisje, Meisje'voor De Kreuners. Hoe voelde het om dat nummer op de radio te horen? Mauro: "Fantastisch. Een golden moment! Ik schrijf graag nummers voor anderen. Gek dat zo weinig mensen mij vragen om nummers voor hen te schrijven. Ik dacht nochtans dat als men Meisje, Meisje'op de radio zou spelen, zelfs Erik Van Neygen en Sanne mij zouden opbellen. Ik noem die twee niet toevallig want ik vind Veel Te Mooi'één van de mooiste nummers uit het Nederlandstalige repertoire. Bijna zo goed als een Kris De Bruyne-nummer. Onlangs zat ik met The Grooms in een café in Gent en de radio speelde een nummer dat ik niet kon thuisbrengen. Ik dacht eerst dat het één van die nieuwe rockgroepjes was, maar het was 'Couscous Kreten'van De Kreuners! Die intro! (zingt hem voor) Net The Strokes!" Gaat Walter Grootaers iets terugdoen voor jou? Mauro: "Hij moet eens komen drummen op een nummer. Dat lijkt me wel een goed idee. Opgenomen in het Big Brother-huis. Maar de camera's mogen niet aanstaan, het is puur voor de akoestiek!" In concert: 31 januari tijdens De Nachten in deSingel, Antwerpen - 4 februari in AB Club, Brussel - 7 februari in Muziek-0-Droom, Hasselt - 14 februari in De Kreun, Bissegem - 20 februari in Cultuurcentrum, Mechelen - 21 februari in De Zwerver, Leffinge - 27 februari in Nijdrop, Opwijk - 28 februari in Handelsbeurs, Gent. ____________ Mauro Pawlowski & The Grooms 'Black Europa' Future Archive Networks/PIAS Whoa! De undergroundfreak wordt uitstekend in de watten gelegd door Mauro Antonio Pawlowski. Vroegen we ons vorig jaar nog af waar Mauro's rechttoe-rechtaan-gitaaralbum bleef, krijgen we nu een lading ongepolijste gitaren op de bek, waar we even niet goed van waren. 'Driving To The Fire' is Big Black met Dave Wyndorf van Monster Magnet aan het stuur: de machinale drums ratelen en Mauro's kettingzaaggitaar herleidt het Zoniënwoud tot een hoopje kreupelhout. 'Make lt Complicated'is Nine Inch Nails ten tijde van The Downward Spiral' maar dan met een knoestige erectie in plaats van een Jezuscomplex. Ook in 'Doing Something Right'speelt Mauro een in romantische bespiegelingen verdwaalde Trent Reznor, nu en dan overspoeld door morsige vlagen distortion. 'Fear Life'heeft een superbe funkrockriff die de Chili Peppers naar huis stuurt en Terrorist Flower' is een grootse, aartsdonkere gitaarsong waarin Mauro wanhopig loopt te schreeuwen dat zijn lief een Al Qaeda-roosje is. Hadden wij het al over de met akelige elektroweerhaken ingesmeerde stonerrock van Trip To Beg'? Bij deze. 'Black Europa' is niet alleen een rijzige seksgodin, het is tevens een continent waarvoor wij aanstonds een visum zullen aanvragen. Oahw! (svs)