Als er één iemand de platenmaatschappijen de laatste jaren werk gaf door steeds weer een nieuwe groepsnaam te moeten promoten, was het Mauro wel. Vlaanderens bezige muziekbij zoefde van project naar project, een spoor van succes en vernieuwing achter zich latend. En toch vindt hij nog de tijd een benefiet te spelen voor Ford Genk. Een genie met een groot hart, voorwaar.

In 1994 keken de Evil Superstars heel eventjes verweesd tegen de Rock Rally aan, om het evenement dan maar op Teutoonse manier in te palmen. Originele, pakkende en sexy rock & roll met een vettig randje, het mag duidelijk zijn: de Evil Superstars leerden hun volk wat muzikaal wanken was. Samen met die andere muzikale wankers, dEUS, reisden ze ons prachtige continent af en lieten alweer sporen allerhande achter. Gebroken bierglazen, ongewenste zwangerschappen en voor het leven getekende muziekliefhebbers, je kon het Duivelse Duo zo opsporen. Maar veldheer Mauro vond het na de breuk met de platenmaatschappij welletjes en ging op zoek naar andere horizonten. Gitarist Tim Vanhaemel ging aan de slag bij dEUS om live de leemte die Craig Ward achter zich liet op te vullen tijdens de Ideal Crash-tour.

Ondertussen schoor Mauro echter reeds opnieuw hoge toppen met Mitsoobishy Jacson. De heren verwierven bekendheid vanwege hun speels omgaan met de popmuziek. Mauro, Pascal Deweze & co trokken zelfs gedurende korte periode België door. Daarop volgden nog een soloproject, Monguito en Shadowgraphic City.

Vorig jaar ontsproot weer een nieuwe band aan 's mans muzikale lendenen. Het kind kreeg een naam: Mauro & the Grooms. Agressieve rock & roll, strak als Halle Berry in één of andere kinky suit, ruig als Clint Eastwood met een snotvalling. U begrijpt het, veel zin om een welverdiend pensioen te trekken heeft Mauro duidelijk nog niet. Wij ook niet, en dat vonden we hier al ruim voldoende aanleiding om de man op te zoeken voor een stevige tête à tête.

SCHAMPER: Je bent een nieuwe groep begonnen en ik heb opgevangen dat je nu ook speelt in een jazz-trio... Mauro: (onderbreekt) "Geen echt jazz-trio, meer free-jazz eigenlijk. Een soort platform voor vrije improvisatie."

SCHAMPER: Waar haal je die drang, die motivatie om te blijven verkennen en alles te proberen? Mauro: "Ik eis dat niet van mezelf en ik word niet door een verkenningsdrang gedwongen. Het is niet in die volgorde dat de zaken plaatsvinden. Die exploten beginnen meestal door een simpele ontmoeting. Het hangt dan van de persoon die ik ontmoet af hoe de samenwerking zal klinken. In het geval van Monguito werd het dus een free-jazz trio, maar dat hing toen af van die twee andere gasten, aangezien die geen popmuziek maken, maar ervoor kiezen te improviseren. En één keer de band vertrokken is, kan ik erop terugkijken en wordt het een soort achterwaarts verkennen. Ik bekijk dan zelf wat ik gedaan heb. Maar ik denk nooit op voorhand: 'ik heb zin in een uitdaging', of 'ik wil iets verkennen'. Ik vertrek altijd zoals de Rolling Stones, ik wil wel altijd hetzelfde doen, maar ik kom ook altijd ergens anders terecht. (lacht) Met plezier hoor, maar je houdt het niet tegen."

SCHAMPER: Van welke toevallige ontmoeting heb je dan het meeste deugd gehad?

Mauro: "Soms valt het mee, soms valt het tegen. Meestal valt het mee, aangezien ik nogal streng ben in mijn keuzes. Ik ga niet zomaar met de eerste de beste wildvreemde mee. (lacht) En ja, die ontmoetingen zijn ook niet zó los. Het is niet alsof ik zomaar iemand tegenkom op straat. Er wordt altijd wel wat op voorhand gepland om samen te werken. Aangezien ik veel talen spreek in de muziek, kan ik ook veel samenwerken."

SCHAMPER: Ik heb de cd's van Evil Superstars en je andere muzikale avonturen eens goed beluisterd, en er lijkt altijd vettige bluesrock achter te zitten als ruggengraat. Welke stijl zou je zelf je basis noemen? Mauro: "Welja, vettige bluesrock, dat is het helemaal. Zelfs als ik improviseer in de free-jazz, vertrek ik altijd vanuit de vettige bluesrock. Dat is echt de nagel op de kop."

SCHAMPER: En waarom precies vettige bluesrock? Mauro: "Tja, dat weet ik niet. Dat moet ergens in m'n persoonlijkheid liggen. Ik ben daar het meest in thuis. Het is zoals in folkmuziek, met de taal helemaal gestript tot het hoognodige, zoals bij gospel. Vettige bluesrock vind ik nog het meest terug in de religieuze muziek. Het is ook impulsieve, vastberaden muziek. Verschillende mensen hebben me al een driest type genoemd, en dat klopt wel. En ook dat ik de meest vettige mens ter wereld ben. (lacht)"

SCHAMPER: Eén zin blijft altijd hangen, en dat is Smart sex with a winner. Hoe zou je een winner omschrijven?

Mauro: "Zonder ironie bedoelde ik echt "come on down and have smart sex with a winner". Het is meer een weergave van fantasieën die je kan hebben. Elke jongen kent dat wel, dat verlangen naar een heroïsche daad. Zo zou hier bijvoorbeeld iemand het café kunnen overvallen, en dan sta ik op en maak dubbele salto en sla iedereen bewusteloos met een moeilijke karateslag en word de held van de avond. Maar de song is dus letterlijk aan een soort fantasie ontsproten. Ik ben zelden een winner, dus het is zeker een fantasie. Enfin, zelden een winner, ik woon niet in een ontwikkelingsland, dus in die zin al wel, maar naar Westerse normen ben ik een grijze mus, shameful bronze, zoals men in de Simpsons zegt."

SCHAMPER: Wat is er dan nodig voor glorious gold?

Mauro: "Ik weet het niet. Wereldster zijn, misschien? Of een middel tegen haaruitval uitvinden? Ervoor zorgen dat iedereen de verkeersregels respecteert, dat lijkt me wel glorious gold waard."

SCHAMPER: Denk je niet dat je in België al aan glorious gold zit?

Mauro: "Ik ben een heer in het verkeer, hoor. (lacht) Als je het in muziektermen ziet, heb ik af en toe mijn glorious gold momenten, maar ook mijn shameful bronze momenten."

SCHAMPER: Waaraan kan je je dan mateloos ergeren in het verkeer? Hier in Antwerpen gewoon aan alles, neem ik aan? Mauro: "Je richtingaanwijzer niet gebruiken bijvoorbeeld, dat vind ik onaanvaardbaar. Soms gaat het er echt grof aan toe. Maar ik neem aan dat het er altijd zo aan toe ging, dat men vroeger ook verzuimde z'n arm uit te steken wanneer men met de huifkar van richting wil te veranderen."

SCHAMPER: Denk je dat er een gebrek aan collectieve verantwoordelijkheid is, in dat geval?

Mauro: "Daar is het te laat voor, vrees ik. Ik geloof dat de eerste mens, euh..."

SCHAMPER: Adam... Mauro: "(lacht) Inderdaad, Adam. De enige verantwoordelijke daad die hij stelde, was natuurlijk het aards paradijs verlaten. Het was immers behoorlijk onverantwoord om in het paradijs te blijven, want ik denk niet dat dat in de 21ste eeuw goed afgelopen was."

SCHAMPER: De muziek van Mitsoobishy Jacson klonk al heel wat lichter dan die van de Superstars. Waren er muzikale verlangens te verwezenlijken, waar je bij de Superstars geen bevrediging voor vond? Mauro: "Bij Mitsoobishy Jacson is de sound enorm beïnvloed door Peter Houben. Peter is een popmuzikant die echt van pure pop houdt. Maar dat laat niet weg dat het een zeer intens muzikant is, en een artiest die constant in het rood staat. Meer hoef ik niet te hebben. Die intensiteit die bij Mitsoobishy Jacson leefde, is net dezelfde als de intensiteit die bij de Evil Superstars leefde."

SCHAMPER: Het valt me op dat er een zweem van symboliek in je songs hangt. Wat vind je het leukst om te brengen, de symboliek of de zuivere muziek?

Mauro: "Die dingen lopen samen hé. Maar ja, symboliek... Misschien hadden de Evil Superstars toch een gospelband moeten zijn, maar dan in de Belgische traditie. Door die Belgische traditie kwam er zo'n laagje bovendrijven, wat onvermijdelijk is. En maar goed ook. Zeker bij die eerste plaat van de Superstars was dat zo. Bij de tweede plaat werkten we al samen met Amerikanen, waardoor ik op mijn taal begon te letten. Bij de eerste plaat lette ik daar helemaal niet op, en dus zong ik potsierlijk Engels als een Belg. Wat meteen duidelijk maakt dat we een Belgische rockgroep zijn, even charmant als een Oostblokrockgroep die net Nirvana ontdekte en nu de wereld instormt."

SCHAMPER: Wie van de bluesartiesten uit de Mississippidelta grijpt je het meest naar de keel? Mauro: "Oei, dat zijn er wel veel hoor. Dat is folkmuziek. Die mensen maakten muziek uit een andere noodzaak, meer een soort zoektocht naar vertroosting. Daardoor besteedden die mensen zo goed als geen aandacht aan lifestyle en zo. Vandaar dat er zoveel goede dingen in voorkomen, omdat die mensen niet anders konden. Ik ben een grote fan van Lightning Hopkins, die ooit een plaat maakte met zijn zus of zijn vrouw als achtergrondkoor."

SCHAMPER: Hoe zou het komen dat er weinig vrouwen in de rockscène zitten?

Mauro: "Als je een goed rockmuzikant wilt zijn, je een soort ongezonde geldingsdrang moet bezitten, wat misschien niet zo duidelijk aanwezig is bij vrouwen. Je moet ook een beetje behaagziek zijn, waardoor een man verwijfd kan overkomen. Vandaar zoveel verwijfde jongens in de rock. Er zijn wel vrouwen als Joni Mitchell, Patti Smith, PJ Harvey en Carol King die veel goed maken. Maar als je er goed naar luistert, dan weet je het wel, die maken muziek die meer pakt."

Mauro: "Heel erg concreet. We stonden op het podium tijdens de première van Any Way the Wind Blows, met onze gitaren ingeplugd. Maar toen kwam iemand vertellen dat de politie aan de deur stond, en dat ze vastbesloten waren boetes uit te delen wegens nachtlawaai. We hadden zelfs nieuwe nummers, de drummer begon af te tikken, en toen hield het op. Dat vond ik een prachtig moment, de beste come-back die we ons konden voorstellen. Maar ja, we gaan nog veel met elkaar om, en we gaan zeker nog veel muziek maken."

By Gert & Evel B