Interview in Magazine Steps
__________________________________________

Taken from Magazine Steps March 2003

Rocksterren zijn verwend, onvoorspelbaar en wereldvreemd. Liefst met een gezonde dosis ijdelheid en een hoog machogehalte. Maar is dat allemaal imago of kun je er als podiumbeest niet onderuit ? Mauro Pawlowski, icoon van de Vlaamse rockscene, is bij ons wellicht de meest aangewezen 'weirdo' om deze stereotypen te beoordelen...

Tekst : Wim Kerkhof

 

 

'Zie dat er iéts gebeurt op dat podium'

Je zei ooit dat je als muzikant beter een gevoelsmatige, provocerende houding aanneemt dan een berustende en intellectuele. Ben je impulsief ?
Ja, helaas ben ik heel impulsief, maar dat lijkt te werken (lacht). Ze hebben onlangs een website voor mij gemaakt, met een ongelooflijk overzicht aan informatie. Allemaal dingen ik zelf niet eens meer wist. Het eerste wat mij te binnen schoot toen ik dat allemaal bekeek, was 'amaai, ik heb toch écht niet nagedacht bij al wat ik gedaan heb'. Maar voor een popmuzikant is dat wel oké, weet je. Als schrijver of bij een hoop andere kunsten ligt dat moeilijker.

Je typeert jezelf weleens met de Italiaanse term gagliardo , een sluwe en ietwat onberekenbare persoonlijkheid. Speelt dat in je voordeel als artiest ?
Ik bedoel dat sluwe vooral op artistiek gebied. Je moet soms gebruikmaken van ironie en af en toe eens wat liegen tegen de mensen. Dat doet iedereen wel hoor, al was het maar om het spel een beetje gaande te houden. In die zin moet je de zaken soms wel wat sluw en achterbaks aanpakken. Jezelf interessanter maken dan je bent. Ik vind het zelf ook altijd fijn als iemand anders dat doet, want iedereen blijkt een normale mens te zijn. Zelfs een seriemoordenaar... En tja, wat blijft er dan nog over (lacht)...

Is ijdelheid goed voor een rockartiest ?
Ja, want het publiek komt naar je kijken, toch ? Je brengt als popmuzikant entertainment en als je op het podium wat raar en tegendraads gaat doen, dan moet het toch wel op een goeie manier zijn zodat het entertainment blijft. Of je show nu choquerend is of ophitsend... zolang het maar niet saai is ! Er moet altijd iéts gebeuren ook al is dat heel ver gezocht, heel miniem of heel ongebruikelijk... Het moet zelfs niet spectaculair zijn, maar in godsnaam : zie dat er iéts gebeurt op dat podium (lacht). Dat vind ik echt het allerbelangrijkste en daar is een portie gezonde ijdelheid wel goed bij. Op een podium stappen is op zich ook al ijdeler dan niet op een podium stappen.

Moet een rocker 'cool' zijn ?
Je houding is bijna belangrijker dan de muziek, want vanuit je houding ontstaat de muziek en niet andersom. (twijfelt)

Of ja, andersom misschien ook wel hoor, maar je houding is zeker belangrijk, dat zijn de wetten van de showbizz die gerespecteerd moeten worden. Anders bezeer je je daaraan en word je door niemand gehoord. Dus een persoonlijke houding zoals een zekere 'cool' is voor rockmuzikanten absoluut niet misplaatst. Het past wel bij het genre, vind ik.

Ben je een machotype ?
Ja, ik vertoon enorm machogedrag in mijn muziek. Daarbuiten ook wel, maar niet zo gecultiveerd als op het podium. Als ik op een podium sta, ben ik mij daar echt bewust van en kost het me weinig moeite.

Je bent dan ook een halve Italiaan... Ja, inderdaad, het zit erin, hé . (lacht)

Uiterlijk voorkomen is volgens jou blijkbaar wel belangrijk voor een muzikant...
De uiterlijke attitude is wel belangrijk, maar dat is behoorlijk oppervlakkig. Dat kun je er op de laatste minuut wel effe vlug bijplakken, dat is niet zo moeilijk... Maar de innerlijke attitude, dat is je leven hé. Ik geloof er echt heilig in dat die innerlijke attitude afstraalt op het uiterlijk. Om een voorbeeld te geven : ik versta ook niet alle Engelstalige teksten, maar als de attitude van die artiesten goed zit, merk ik door een bepaalde mysterieuze vibratie vanzelf waarover ze zingen.

Kun je als artiest langer meedraaien als je met bepaalde zaken rekening houdt ?
0, je bedoelt een langere carrière hebben ? Dat hangt meestal af van de slechte wendingen hé. Je kunt echt een Faustiaans pact sluiten door je ziel aan de duivel te verkopen. Het maakt niet uit wat je doet ; of je muziek nu even goed is als vroeger of je brengt totaal andere dingen... Als je de mensen maar duidelijk maakt dat je er bent. Je moet gewoon op de juiste manier met de media omspringen.

Of zoals Mauro : gewoon heel selectief zijn ?
Dat doe ik natuurlijk wel bewust. Niet dat ik elke week zoveel aanbiedingen moet afslaan, maar je zit er nogal vlug in hoor. Als je 'iets of wa' een grote bek hebt en je wijkt miniem van de norm af, dan ben je welkom in de media en geloof me, ze ontvangen je met open armen. Maar ik ben daar niet echt het type voor, ik ben eerder gereserveerd.

Toch zijn je teksten gevoelig en open...
Ik schrijf ook wel typische love songs, want ik voel hetzelfde als iedereen. In mijn muziek durf ik wel open zijn, maar als ik het daarna moet uitleggen, word ik een beetje ambetant. Maar, zoals ik daarstraks zei, er moet wel iéts gebeuren en er moet alleszins ook iets te voelen zijn. Met gereserveerdheid bedoel ik niet 'koud', maar wel 'niet hysterisch'. Dingen die mij raken, zijn eerder onderkoeld en met een gerichte stem gezongen. Bob Dylan is zo'n held die iets vertelt zoals het is en je toch raakt.

Moet je voor een optreden compleet nuchter zijn ?
Als ik optreed, is dat heel belangrijk, ja. Ik heb ook mijn beroepsernst. Na een optreden kan ik naar de kloten gaan, dan zuip ik de bar leeg als het moet, maar voor een optreden moet ik echt mijn concentratie bij het performen houden. Lichtjes tipsy kunnen we nog net goedkeuren, maar ik ben per ongeluk eens echt dronken geweest toen ik op moest en dat was een ramp. Ik kon geen twee akkoorden meer onthouden...

Waar zie je jezelf over tien jaar ?
Ik hoop binnen tien jaar aan het hoofd van mijn eigen avant garde-imperium te staan.

Dat klinkt goed...
(Enthousiast) Dat klinkt inderdaad goed man ! Daar ga ik echt mijn best voor doen (lacht).
Ik zie mezelf zo in een Benz rondrijden of met m'n hoed en een sigaar in de zetel zitten, met mijn eigen platenlabel met ongelofelijk goede muziek die voor geen meter verkoopt maar waarvan ik toch kan overleven. Ik wil muziek kunnen maken met al wie ik wil. Ik speel graag in een vaste groep, maar het liefst speel ik als individu tegenover een ander individu. Zoals de jazzmuzikanten, die komen samen weet je...
Ik wil tegen dan een heel netwerk uitgebouwd hebben, dat lijkt me wel wat. We zullen wel zien he, wie weet kom je mij gewoon tegen als playbacker bij 'Tien om te zien'... Alhoewel, da's ook avant-garde (lacht) !