"Limburgers zijn eigenlijk een beetje huichelachtig"

Zaterdag 12 u : dat was de afspraak. De klok luidt vijf over twaalf en Mauro springt plots achter de struiken vandaan. Een beetje verward, maar weliswaar met een grote glimlach. Met Mauro Pawlowski in het gezelschap verglijdt het gesprek al vliegensvlug in een muzikale tirade. Begin deze maand verschijnt zijn nieuwste album : Black Europe. Een mooie geste voor een blanke pipo met Pools-Italiaanse roots...

"Waarom Black Europe ? Simpel, alles waar black in zit, is sowieso al half goed. Ik hou van zwart : Black Beauty, Black Dracula... (grijnst). Er zitten niet echt Afrikaanse invloeden in het nieuwe album, maar het klinkt allemaal wel ritmisch. "

Hoe zal het nieuwe album écht klinken ?
Kil, traag, hard... En inderdaad, mijn ego is zo groot dat het een soloproject is geworden. .

Het was al een hele tijd geleden dat we nog wat van jou gehoord hadden. Waar heb je zoal uitgehangen ?
(Kijkt heel serieus en zoekt naar woorden) Wel euhm, ... ondertussen ben ik met heel wat andere dingen bezig geweest. Euhm, ik heb muziek voor een poppentheater gemaakt, een soort poppenkast-matrix, live poppenspel... Ik moet zeggen, het was niet altijd even vrolijke muziek, maar ja...

Echt happy muziek zijn we van jou ook niet gewoon, of toch ?
Neenee, zij die dwangmatig gelukkige muziek maken zijn eerder gekker dan ik. En euhm, (begint te lachen) ik denk dat ik nogal normaal en evenwichtig ben. En vandaar... Ik ben altijd de braafste jongen van de klas geweest.

En daar is het waarschijnlijk ook allemaal begonnen ?
Wel, er komt zo'n dag dat je plots zegt 'ik ben muzikant'. En dan ben je ook echt een muzikant. Jij zou het ook kunnen, hoor ? Geen probleem, je hoeft daarom niet dadelijk muziek te spelen, maar het is alleszins niet moeilijk. Viool spelen kan je op één dag leren. Ik zeg niet dat je dan een Mozart of Bach bent, maar... Je kan op een lampenkap kloppen en ja, dan maak je muziek.

Improvisatie, als het ware...
Inderdaad, elke boerenpummel kan het. De vraag is alleen of je het ook goed of slecht vindt. En dat wordt dan alweer door een onomstreden vakjury beslist.

Ondertussen heb je zelfs met Willy Claes op de planken gestaan in het toch wel unieke project 'Kerstvonk'. Dat hadden we nooit van jou durven vermoeden...
Dat was een ongelooflijke meevaller. Weet je, eigenlijk verschillen we niet zoveel van elkaar. Natuurlijk, Willy komt uit de politiek en ik, ja, ik kom nog maar juist van school. Nu, we hebben sowieso een gemeenschappelijke liefde voor muziek. Het optreden op zich was schitterend. We hebben niet echt moeten improviseren, want we hadden het allemaal mooi voorbereid. Nu ja, dat improviseren is natuurlijk ook niet het essentiële.

Zullen we jullie in de toekomst nog samen kunnen zien of horen ?
Nee, ik denk het niet. De volgende maanden zal ik volop bezig zijn en ook zijn agenda zit wellicht propvol. Maar ik heb me echt wel met hem geamuseerd. We hebben zo'n drietal ochtenden samen gerepeteerd en ik moet zeggen... We hebben het nooit over politiek gehad. Die twee uur per dag dat we konden repeteren, hebben we niet verkwist aan small talk.

Zelf ben je dag en nacht met muziek bezig...
Inderdaad, van 's ochtends tot 's avonds, maar soms werk ik ook maar een kwartier per dag. En die andere drieëntwintig uur en drie kwartier sta ik in dienst van m'n roeping. Onbewust ben ik er constant mee bezig.

In hoeverre zijn je nummers autobiografisch ?
Wel, (kan zijn lach amper inhouden) ik heb te veel autobiografisch meegemaakt om het ook allemaal in m'n muziek te kunnen weergeven. Ik moet dus zowat kiezen en achteraf bekeken zijn het altijd de meest schandalige momenten die in m'n muziek doorvloeien. Dat is een vloek in het leven, hé. Nu ja, als ik in m'n nummers constant zou beschrijven dat ik elke dag de straat oversteek en links en rechts kijk... Er zijn betere momenten in het leven, hé.

Kunnen we jou via jouw nieuwe album beter leren kennen?
Wel ja, euhm ... Als de buurjongen die je 's nachts in een paashaaspak door de tuin kan zien lopen. En 's ochtends, als je wakker wordt, stel je je dan de vraag of het nu allemaal echt was of niet ?

Serieus ?
Ach, ik ben niet de braafste, hé. Eigenlijk, je kan mij maar beter niet vertrouwen, hoor (lacht).

Dat dachten we al, maar ... We proberen het nog een laatste keer. Mauro, in welke mate dringen je Pools-Italiaanse roots door tot je muziek ?
Simpel, ik ben een zatte narcist. Italiaanse muziek is overwegend melancholisch en toch wel tamelijk vrolijk. Maar, er hangt ook een donker kantje aan en alleen verwende mensen maken kille muziek. Die kunnen zich dat permitteren. Kijk maar, Afrikaanse muziek is altijd dodelijk vrolijk en ja, de situatie is er ook niet bepaald on-hard.

Muziek is voor jou een uitlaatklep?
De grote schoorsteen... Pas op, er zijn nog leukere dingen, hoor. Lezen bijvoorbeeld, dat is absoluut leuker. Met mijn ogen naar de lettertjes kijken en dat begrijpen. Ja, fantastisch...

Steps-Magazine bijvoorbeeld ?
Absoluut, en dan vooral de zoekertjes : Limburgse seksslaaf gezocht... (giert het uit).

Ben je trots op je Limburgse roots, Mauro ?
Ik ben nergens trots op. Alleen wanneer ik een kaartenhuis van dertig centimeter hoog kan bouwen. Ja, dan ben ik oprecht trots...

Toch ook wel op je optreden op het benefietconcert voor Ford Genk, of niet ?
Dat samenhorigheidsgevoel was geweldig. Weet je, in Limburg is iedereen samen en toch teruggetrokken op zichzelf. Limburgers kunnen op een gezellige manier met elkaar omspringen, maar pas op... Ze zijn ook een beetje huichelachtig.

Je bent een fuifbeest...
Ja, ik kan best de hele nacht op stap gaan, maar het enige wat ik me dan nog herinner is zoiets als wij ... met schapen ... verkleed als Pipo de Clown en een handvol negerinnen. En ja, ook nog een DJ met jodelmuziek.

Voorts nog iets noemenswaardig te vermelden ?
Nee, ik zei het eerder al op de vergadering. Jean, we hebben zo niets spectaculair te vertellen. Jammer, hé...

Goh, het viel best nog mee..