MON CHERRIES: Mauro Antonio Pawlowski, Uské Orchestra, Syncopated Elevators Legacy, Teledroom De Belgische onderstroom (2)

En Mauro? Die zou meer dan ooit muziek gaan ademen en léven. Hij leverde muziek voor films en collega’s (o.a. de Kreuners), werkte mee aan enkele kindertheaterproducties (zie foto) en speelde samen met uiteenlopende muzikanten –van Nederlandstalige folk (Kris de Bruyne) tot eh.. lo-fi experimenten (Kiss My Jazz) en elektronische noise (Club Moral). Hij verzamelde na verloop van tijd een nieuwe groep rond zich en blikte met behulp van David Sardy Songs from a Bad Hat in, waarop hij nostalgisch terugblikte naar de glamrock van T-Rex en Mud. Na de wat tegenvallende belangstelling voor die plaat, stampte hij een boel nieuwe projecten uit de grond: met het uitzinnige alter-ego Somnabula laat hij zijn liefde blijken voor het oeuvre van de Satanist Anton Lavey, hij speelt samen met Carol Van Dyck en Pascal Deweze in Shadowgraphic City en vermaakt zich ook uitstekend in het avant-noise gezelschap Monguito. O, ja, volgens de laatste berichten heeft hij zijn band herdoopt tot The Grooms, waarmee hij naar eigen zeggen vooral ‘progrock’ wil spelen. Phil Collins, Robert Fripp, David Gilmour: eat your heart out!

Mauro is een curieuze omnivoor die alle mogelijke muziekstijlen en -vormen benadert met onbevangen enthousiasme. In zijn collectie staan platen van de Kreuners naast gegarandeerde nostalgietrips van Mud en King Crimson, maar ook hip-hop van Kool Keith, country-classics van Merle Haggard en avant-garde composities van Charles Ives, Harry Partsch of Cornelius Cardew. Mauro is helemaal niet vies van experiment, integendeel: “Met experimentele muziek wil je net hetzelfde bereiken als met een gewone popsong: je wil de ziel van de luisteraar beroeren, zij het met een andere taal. Zoals iedereen wel weet kan muziek een enorme invloed hebben. Een stoeme popsong kan je zeer diep raken. Voor experimentele muziek geldt net hetzelfde. Ook die muziek kan je heel intens beroeren. Ik heb me er altijd instinctief toe aangetrokken gevoeld. Dat begon al met Captain Beefheart: dat sprak me meteen aan. Van Beefheart evolueer je naar hedendaagse klassieke muziek, en zo kom je weer bij andere dingen uit”.*

Bij Derek Bailey bijvoorbeeld, want wij wij horen heel wat van zijn invloed in Mauro’s nieuwe plaat Secret Guitar. “Etnisch Belgische improvisatiemuziek” , zo omschrijft hij de muziek. Een behoorlijk verwarrende parafrase, waar we na beluistering echter wel mee kunnen instemmen. De zeven akoestische gitaarimprovisaties doen inderdaad denken aan het werk van grootmeester Bailey -met name vooral diens Drop Me Off at 96th, waarop hij solo improviseert op een Epiphone gitaar uit de jaren dertig- maar de stijl van Mauro is heel wat ruwer. Net als de eclectische rockers van Sun City Girls (check Torch of The Mystics uit 1990) goochelt hij met onorthodoxe stemmingen en Oosterse tonen, met een primitieve rauwheid die schatplichtig is aan Beefheart & co.. In tracks als ‘The danced letter’ en ‘Return of the academic beast’ geselt hij zijn snaren als een volleerde exorcist, hij slaat en zalft, wringt zich in allerlei grillige riffs en ritmes zonder ooit zijn focus te verliezen. ‘Rock ‘n’ Roll damage’ of ‘Corsala’ zijn dan weer wrange elegieën, onttrokken uit de zompige Belgische klei waar ook bijvoorbeeld onzer aller minzame anarchist Ferre Grignard zijn gekwelde geest in dompelde - weliswaar met compleet verschillend resultaat. Secret Guitar is een intens Art-brut werkstuk dat zindert van spontane energie, een gapende wonde vol leven, omzwachteld met mysterie en mystiek.

Van ballroom orkestjes tot rockpodia, van traditionele songs tot vrije improvisatie: Mauro doet gewoon zijn zin en dat siert hem. Momenteel zit hij zonder verplichtingen aan grote platenmaatschappijen (ahem.. of omgekeerd, natuurlijk) en profileert zich meer in de zogenaamde ‘underground’. Zowel Monguito en Somnubula worden in zeer beperkte oplage uitgegeven op obscure labels en binnen afzienbare tijd zullen andere projecten het licht zien op zijn eigen ‘Future Archive Networks’. Secret Guitar werd uitgegeven op Roborecords, dat gelieerd is met de Antwerpse muziekwinkel Stereophonic en eerder ook leuk werk uitbracht van Thee Vaporizer en Formatt. Gelimiteerd tot 500 vinyl-exemplaren, elke hoes werd afzonderlijk vormgegeven en verpakt door Iris Rombouts. U moest al op weg zijn. (naar Stereophonic, kammenstraat 70, 2000 Antwerpen).

Mauro Antonio Pawlowski, Secret Guitar, Roborecords. U kan ook hier bestellen.
Mauro fansite