Vroeger zat het zo: als een groep die wij goed vonden plots commercial success kreeg, waren we kwaad omdat we wonden dat het onze groep was, en alleen wij hem goed mochten vinden. Nu is het andersom: zelden zijn we meer teleurgesteld geweest dan na het briljante, fantastishce, hevige aardschokken vervoorzakende afscheidsoptreden van Evil Superstars in de tent op Pukkelpop 1998. 'Hadden we drie platen langer bestaan, dan hadden we wellicht iets meer success gehad' wist Mauro, 'maar er zaten nog talenten in the groep, en die wilde ik niet langer gijzelen.'

Mauro heft intussen - omringd door 'professionals' - het veel commerciëlere maar daarom niet mindere fraaie solo-meesterwerkje 'Songs from a Bad Hat' uitgebracht, maar ook dat heet voorlopig nog geen megastormloop naar de platenwinkel teweeggebracht. Hopelijk bewijst hij op Rock Werchter nog maar eens dat openen in de Pyramid Marquee eigenlijk beneden zijn stand is.

Mauro over traagheid: Ik ben met alles heel traag. Ik was acht jaar voor ik mijn veters kon knopen, en het duurt erg lang voor ik doorheb dat iets waardevol is. Ik begin nu pas Radiohead goed to vinden; tot zes maanden daarin zagen.

Mauro over groepsnamen: Mijn favoriete groepsnamen zijn: The Oblivions, The Smiths, Richard Hell & The Voivods, Los Infernos, King Crimson, the Electric Eels en The Shadows. Maar die waren allemaal al bezet.