We hebben het even nagekeken. Nadat Mauro voor het eerst van zich liet horen met de Evil Superstars, speelde hij achtereenvolgens in Mitsoobishy Jacson, Shadowgraphic City, Monguito en Somnabula. Tussendoor leverde hij solo nog de fijne plaat Songs From a Bad Hat af. En dan hebben we de tientallen uitstapjes in andere groepen nog niet meegerekend. Anno 2004 staat Mauro op de planken met The Grooms, met wie hij de stoute eerstgeborene Black Europa op de wereld zette.

Black Europa begint met vier minuten noise, puur lawaai dus. Niet meteen de meest evidente manier om een plaat te openen.
Mauro Pawlowski: 'Buiten songs beoefen ik nog andere vormen van muziek, en noise is daar één van. Dat lijkt misschien excentriek omdat het minder gebruikelijk is, maar zo ben ik nu eenmaal. Het idee kwam van mijn manager, een oude Hollandse punker, die daar wel voor te vinden is.'

De nummers op Black Europa klinken een pak donkerder dan je vorige werk. 'Hardrock' is nog een understatement.
Pawlowski: 'Dat is niet bewust gebeurd. Op een bepaald moment merkte ik dat ik een ongelooflijk donkere plaat had ineengestoken. Hoe dat komt, weet ik niet. Maar die zware sound heeft wel altijd in mij gezeten. Ik ben en blijf hoe dan ook een echte hardrocker. Het beestje kan zijn aard niet verloochenen.'

Ik heb zowaar mijn oude Metallicaplaten terug uit de kast gehaald na het horen van jullie cd!
Pawlowski: 'Schitterend, ons doel is bereikt! Ride the Lightning van Metallica is nog altijd een van mijn
favoriete platen. Nu ik eraan denk, Black Europa is een beetje gemaakt in de traditie van de laagconjunctuurpunk en blackmetal, waarbij de sound vooral wordt bepaald door omstandigheden. We hadden noch tijd noch geld om een studio te betalen, dus moesten we ons behelpen met de spullen die bij me thuis staan. Daardoor klinkt alles nogal rudimentair. De mensen zullen niet achterover geblazen worden door een excellente drumsound, maar door de nummers en de beukende riffs. Ik lok dat zelf uit. Ik ben een beetje verslaafd aan debuteren.'

Van debuteren gesproken. Terwijl vroeger een paar gitaren en het motto 'scheuren maar' voldoende leek voor beginnende groepen, hoor je dat nu amper nog.
Pawlowski: 'Het maakt uiteindelijk niet uit of er scheurende gitaren op staan of niet. Het moet wel klinken alsof de groep in kwestie geen andere keuze had dan zo te klinken. Daarom vind ik een mainstrearn popgroep die klinkt alsof ze niets anders kunnen, best het beluisteren waard. Het moet een kwestie zijn van leven en dood. Voor minder dan dat geef ik mijn beschuit niet af... of kom ik mijn bed niet uit. (lacht)

Bij je eerste plaat met de Evil Superstars, Love is Okay, sprongen de nummers nochtans nog alle kanten uit.
Pawlowski: 'We sprongen toen echt van de hak op de tak, maar dat was de tijdsgeest van tien jaar geleden. Iedereen die met muziek bezig was richtte toen zijn antennes op alles wat maar in het bereik lag. Toen kon ik niet anders klinken dan dat, maar nu zou ik zo'n nummers niet meer kunnen maken. De nummers op Black Europa zijn een pak minder complex en klinken eerder monotoon met één riff en één ritme. De variatie zit in de zang en het verhaal. Ik hou van duidelijkheid in muziek. Alles moet zijn plaats hebben. Hoe miniem een synthesizernoot ook kan klinken, toch heeft die noot impact. Het is een beetje alchemie en tovenarij.'

RAMMEN MAAR

Een van de nieuwe nummers heet Terrorist Flower. Ik wist niet dat Al Qaeda ook in bloemen deed?
Pawlowski: 'Ik hou wel van bedreiging. En echte schoonheid vind ik bedreigend: ze heeft een gevaarlijke, destructieve kracht. Terrorist Flower is een ode aan schoonheid die haar uitwerking niet mist, met alle fataliteiten van dien. Wat kan ik zeggen? Het andere geslacht is de baas. (uitbundig) Ik geef mij met plezier over!'

In je teksten zitten heel wat verwijzingen naar God. Ben je minder satanisch dan we zouden denken?
Pawlowski: 'Zitten er echt zoveel verwijzingen in? Dat kan geen toeval zijn, ook al doe ik het niet bewust. God is een verzamelnaam, de allegorische term voor het mysterie dat ons allen bindt. Eigenlijk zing ik over hetzelfde als de troubadours van duizend jaar geleden: God, de dood en een ferm griet. Eigenlijk ben ik een satanische gospelzanger.'

Dus toch een duivelskunstenaar!
Pawlowski: 'Het satanisme is een van de interessantste kunstvormen die er ooit geweest is, zowel in de literatuur, de muziek als de beeldende kunst. Ik voel mij fel verwant met 1 9de-eeuwse artiesten als Claude Debussy, Félicien Rops en Joris Karl Huysmans. Dat waren allemaal satanisten, en niet van de minste.'

Wat trekt jou zo aan in het satanisme?
Pawlowski: 'Het predikt de complexloze individualiteit. Je moet het natuurlijk allemaal met een kwinkslag bekijken: het satanisme is zeker niet boosaardiger dan de katholieke kerk. De duivel met de bokkenpoten is ook maar een symbool dat in het leven werd geroepen om de mensen angst aan te jagen. Het satanisme is eerder een club van afgescheidenen, die hun eigen weg wilden gaan en niet vies waren van enige humor.'

Slaap je met de satanische bijbel op je nachttafeltje?
Pawlowski: 'Nee hoor. Het satanisme weerlegt dat we ons gestraft moeten voelen voor onze seksualiteit. Dat kan je niet opdringen via een bijbel. Het is een egoïstische religie. Daarom vind ik het satanisme veel eerlijker dan andere godsdiensten.'

HOKJES

Met The Grooms zit je aan je zesde band sinds Evil Superstars. Het gaat snel, Mauro.
Pawlowski: 'Er was altijd wel iets dat niet goed zat bij die groepen. Soms waren het technische beperkingen, soms artistieke. Op zo'n moment vind ik het handiger om alles op te splitsen in verschillende projecten. Het lijkt misschien niet zo, maar ik probeer er toch enige structuur in te steken. Hokjes zijn essentieel voor mij! Zonder hokjes voel ik me verloren. Ik vind zelfs hokjes uit om mijn leven meer te structureren. Gelukkig dat er hokjes zijn, want ik kan ze sterk in mijn voordeel ombuigen. Een minimum aan structuur maakt het leven zoveel makkelijker.'

Heb je ook zoveel projecten om muzikale routine te vermijden?
Pawlowski: 'Ja, maar ik ben wel van plan om The Grooms te laten evolueren. Voor het eerst heb ik het gevoel dat alles samenvalt en dat de groep een lang leven kan leiden. Het heeft tien jaar geduurd voor het zover was en dat is wel fijn. Maar ik wil het evenmin in de hand houden. Misschien dat het allemaal anders loopt dan ik nu zit te vertellen. De vorige projecten waren zeker geen gelegenheidsformaties - dat klinkt zo als een tussendoortje. Ze waren toch iets ernstiger dan...'

... van onderbroek veranderen?
Pawlowski: 'Bwah, dat is ook ernstig natuurlijk. (lacht) En ook iets wat ik voor de rest van mijn leven wil blijven doen.'

ALLEMAAL MAAGD

Je hebt een nummer geschreven voor De Kreuners en op het podium gestaan met Willy Claes. Mag iedereen jou vragen?
Pawlowski: 'Ik heb broodschrijvers altijd bewonderd. Sommigen kijken neer op mensen die liedjes voor anderen schrijven, maar ik vind dat een fantastisch beroep. Die traditie wil ik graag nieuw leven inblazen. Dus ja, iedereen mag mij vragen om een nummer voor hem of haar te schrijven.'

Ook K3?
Pawlowski: 'Het is zeker het proberen waard. Een goed bubblegumnummer voor tieners maken kan geen probleem zijn, op voorwaarde dat de uitvoering mij smaakt. Als ik ook maar een klein beetje zie dat ik er iets moois kan van maken, dan wil ik het zeker proberen. Zelf zou ik dolgraag eens met Prince samenwerken. Als die voor m'n deur staat, dan sleur ik hem binnen. Vooral de jaren-'80Prince is geniaal. Die heeft zo'n angstaanjagende piek gehad toen, dat het bijna niet anders kon dan fout aflopen achteraf.'

Jouw cd's worden tegenwoordig ook in Flair besproken. Is dat voor je strakke riffs of voor je strakke kontje, denk je?
Pawlowski: Dat is mij om het even! Flair is dik oké. Hun publiek is ook mijn publiek. Ik verwacht eigenlijk niets anders dan dat ze mijn cd's bespreken! Tijdens concerten mag ik niet klagen over het vrouwelijke aandeel in het publiek. We zijn trouwens nog allemaal maagd bij The Grooms. De dames hebben dus niks te vrezen.'

TELETIJDMACHINE

Ben je met je uiterlijk bezig?
Pawlowski: 'Muzikanten zijn sowieso ijdel. Maar denk nu niet dat ik uren voor de spiegel sta. Buiten een scheerbeurt af en toe valt dat wel mee. Maar ijdelheid is mij niet vreemd. IJdelheid moet zelfs, anders trek je als artiest de aandacht niet.'

Maak je muziek voor jezelf of voor je publiek?
Pawlowski: 'Soms hoor ik wel eens dat ik een fuck you-mentaliteit heb, maar dat is allesbehalve zo. Ik geef me echt aan het publiek en respecteer het, zelfs als er boe-geroep mee gemoeid is. Ik moet gevoed worden door het publiek. Als ik alleen maar voor mezelf speel, kan ik evengoed thuis wat op mijn gitaar zitten pingelen. Alleen wil ik niet afgeleid worden op het podium, omdat muzikaal alles perfect moet zitten. Net zoals ik in mijn nummers geen afleiding wil door nodeloze arrangementen, wil ik op het podium zo min mogelijk afleiding zodat de kracht van de muziek zo goed mogelijk wordt overgebracht op het publiek. Ik zet mijzelf als het ware in dienst van de muziek.'

Je sluit je plaat af met 1'm so tired of being young. Is dat echt zo?
Pawlowski: 'De meeste jonge mensen - zoals ik - doen maar wat, waardoor ze hun doel voorbijschieten en puinhopen aanrichten. Dan kijk je achterom en zie je dat je middenin een vuilnisbelt staat waar je aan het zoeken bent naar nog een bruikbare bananenschil. Hoe ouder, hoe verfijnder je echter wordt en hoe minder puinhopen je achterlaat.'

Hoe ziet Mauro zijn oude dag?
Pawlowski: 'Op mijn oude dag zal ik elke dag in een zwart pak en met zwarte lederen handschoenen op een bankje zitten aan de rand van het dorp. Alle jonge meisjes zullen naast me komen zitten om naar mijn wilde verhalen te luisteren! Tegen dan zal de teletijdmachine uitgevonden zijn, zodat ik ook terug in de tijd kan reizen.'

Om je fouten goed te maken?
Pawlowski: 'Nee, om er nog een schepje bovenop te doen!