Ieder jaar geven de organisatoren van Pukkelpop enkele Belgische groepen de kans zich aan een groot publiek te presenteren. Een nobel initiatief, maar met pure liefdadigheid heeft dit allang niets meer te maken. Integendeel zelfs: het handvol tricolore bands dat zaterdag het podium besteeg, hield zich tussen het buitenlandse aanbod meer dan staande. Flowers for Breakfast en Evil Superstars mochten tijdens de eerste festivaldag zelfs tot de uitschieters worden gerekend.

Grote rockfestivals hebben doorgaans de ergerlijke gewoonte het publiek al vroeg in de ochtend wakker te schudden met een als luidruchtige wekdienst geprogrammeerde opener, maar gelukkig verkoos Pukkelpop dit jaar een zachtaardigere aanpak. Die Anarchistische Abendunderhaltung, wiegde de vroege vogels zachtjes wakker met tot weideformaat uitvergrote kamermuziek. Modern klassiek werd afgewisseld met een snuifje tango en sommige nummers deden door het gebruik van een drumcomputer zelfs aan Jean-Michel Jarre (!) denken. Dat stoorde niet eens, al was het maar omdat het Antwerpse viertal met zijn clarinet, accordeon, cello en viool over een veel warmer geluidspalet beschikte.

De Limburgse groep Reiziger werd pas in laatste instantie aan het programma toegevoegd en mocht zaterdag als eerste het podium van de clubtent op. Aanvankelijk maakte haar aan Sonic Youth schatplichtige rammelrock weinig indruk, maar zodra het zijn zenuwen in bewang had bewees het kwartet dat sommige ideeën meer potentieel hadden dan je bij een eerste beluistering zou vermoeden en bleken er, tussen het dissonante lawaai, memorabele songs te kiemen. Als de zanger nu zijn storende Frank Black-tics nog een beetje afzwakt, mag Reiziger binnenkort zijn koffers pakken naar een bestemming waar roem en erkenning voor het grijpen liggen.

In minder dan een half uur raasde Vandal X door een dozijn songs. Dit Limburgse duo, bestaande uit een drummer en een gitarist, houdt duidelijk niet van overbodige ornamenten, maar slaagde er niet in de hele tijd te boeien. Daarvoor was zijn psychotische gitaar-noise te eenvormig. Zanger-gitarist Bart Timmermans herinnerde ons geregeld aan Steve Albini ten tijde van Big Black, al bezat hij zeker niet 's mans vaardigheden. In elk geval waren we niet verrast toen we achteraf vernamen dat Vandal X over enkele maanden een tweede cd zal opnemen met... Steve Albini, voorheen al aan de slag met onder anderen Nirvana, Page & Plant, PJ Harvey en de Pixies. Toch íets om trots op te zijn.

Was Flowers For Breakfast een Britse groep geweest, dan had ze allang het omslag van Melody Maker of NME gehaald. Het Antwerpse kwintet beschikt immers over een unieke popvariant die tegelijk dwarsliggerig en speels is, boordevol botsende ritmen en grillige tempowisselingen zit, maar toch catchy en fris van de lever klinkt. De groep stelde op Pukkelpop haar gloednieuwe cd Homebound voor, een plaat die, meer nog dan voorganger Baron Samedi..., uiteenlopende muziekjes verenigt binnen de grenzen van één song. De Evil Superstars-aanpak, zeg maar. Een en ander bleek op het podium bijzonder effectief: weerbarstige, soms funky gitaren uit het rijk van Captain Beefheart in 'You Wish', een dartel orgeltje in 'Ego', knappe samenzang van Tom Pintens en Tine Reymer, veel percussie, occasionele electro- en technobeats, gekke samples en af en toe een knipoog naar theater en cabaret. Nu eens broos en breekbaar, dan weer noisy en uit de bocht scheurend. Het zelfvertrouwen van de Flowers was inmiddels duidelijk toegenomen: vooral Tine Reymer ontpopte zich als een fascinerende podiumpersoonlijkheid, met een expressief vermogen dat soms een beetje aan Björk deed denken. En als de groep met 'Shout' of 'Vieux Dieux' dan toch eens een ouder nummer speelde, bleek het zo drastisch te zijn bijgespijkerd dat het je het pas herkende als het bijna voorbij was. Cool! En dat ging zeker ook op voor die spannende kazoo-solo, Tine!

Gooien Evil Superstars er nu voorgoed het bijltje bij neer of niet? De berichten hierover zijn zo tegenstrijdig dat we meer en meer de indruk krijgen dat de bandleden het zelf ook niet zo goed weten. Maar blijkbaar wilde zowat iedereen de Limburgers op de valreep nog eens aan het werk zien, want de Marquee (capaciteit: 8000 toeschouwers) was enkele maten te klein om alle belangstellenden te kunnen herbergen. Er diende zelfs iemand te worden afgevoerd met een bloedneus, omdat enkele heethoofden in het gedrang hun zelfbeheersing verloren. Maar misschien hadden de organisatoren ook wel moeten inzien dat de Superstars een plek op het hoofdpodium verdienden? In ieder geval toonden Mauro Pawlowski en zijn gezellen zich in absolute topvorm: strak, gestoord, met een voorliefde voor de minst betreden zijpaadjes van de popmuziek, maar vooral: onweerstaanbaar. 'B.A.B.Y.', 'It's a Sad, Sad Planet', 'If You Cry (I'll Go to Hell)', 'Have Been Wrong Before': in een rechtvaardiger universum zouden dit stuk voor stuk nummer-eenhits zijn. Als Evil Superstars er ècht mee stoppen, is de wereld een unieke groep armer. Geen bemoedigend vooruitzicht.