Evil Superstars: de groep die iedereen op handen droeg maar door niemand werd gekocht. De jongste jaren wisselden hun cd's op eBay voor forse bedragen van eigenaar. Zopas werden deze mijlpalen uit de Belgische rock opnieuw uitgebracht.

Na de glorieuze overwinning op Humo's Rock Rally in 1994 is iedereen het erover eens: Evil Superstars is een groep met internationaal potentieel.

Mauro Pawlowski straalt meer seks uit dan de gemiddelde pornovideoteek, de groep beschikt over een eigen geluid en schrikt er niet voor terug om buiten de platgetreden paden te stappen. De ene recensie is nog lovender dan de andere, en een platencontract laat niet lang op zich wachten.

Tot zover het goede nieuws, want ondanks een handvol uitstekende songs slagen de Superstars er niet in de belofte die ze in zich dragen naar klinkende verkoopcijfers te vertalen. Het verhaal gaat dat er van Boogie-Children-R-Us ondanks een dure studio, een internationale producer en hoge rotaties op Studio Brussel nog geen duizend exemplaren de winkels uit zijn geraakt.

Wie de twee platen vandaag opnieuw beluistert begrijpt waarom. Ze staan tjokvol goede tot uitstekende songs, maar er zitten te veel ideeën in om de luisteraar bij de les te houden. Een nummer als 'Pantomiming With Her Parents' op Love is Okay rent honderd richtingen tegelijk uit: er zit een orgeltje in dat aan de new wave uit de jaren tachtig doet denken, de gitaren spelen snerpende rock terwijl de bas het eerder richting funk gaat zoeken, en de potentiële popsong die erin verborgen zit wordt verstopt onder genoeg rifjes en tegenmelodietjes om nog eens een volledige cd mee te vullen.

Het is pure pop, maar verpakt in papier waar een schreeuwerig, excentriek motief op staat gedrukt.

Mauro is de Frank Zappa uit Heusden-Zolder, de rest van de groep profileert zich - zeker tijdens de vaak wat chaotische liveoptredens - als de Marx Brothers op speed.

Op hun platen vatten de Superstars vijftig jaar van de meest uiteenlopende muziek samen. Een snuifje Beatles, een soeplepel John Zorn, een mespuntje Rage Against The Machine, maar net zo goed circusmuziek uit de jaren zestig en de meerstemmige pracht van The Beach Boys. Ze gooien het samen in één plaat die even retro als avant-garde is. En soms, heel soms, - zie: 'Your Dump Or Mine - zijn ze zelfs tot iets in staat dat tegen de grenzen van een conventioneel nummer aanleunt.

Boogie-Children-R-Us verscheen twee jaar later en klinkt aanzienlijk eenduidiger. 'Its' A Sad Sad Planet', 'Have Been Wrong Before' en 'Oh Girl' volgen één lijn die rechtdoor loopt, in plaats van zich in warrige kringetjes van punt a naar punt b te begeven. Maar zoals gezegd; de verkoop valt tegen, en de leden gaan elk hun eigen weg.

Gitarist Tim Vanhamel broedt op een groep die later Millionaire zou worden en speelt even bij dEUS. Mauro blaast Mitsoobishy Jacson nieuw leven in, maakt met Songs From A Bad Hat een uitstekende plaat en vormt momenteel samen met Tom Barman de meest tot de verbeelding sprekende tandem in de Belgische muziek als gitarist in de allerbeste bezetting van dEUS. En zo valt hem - ook internationaal - eindelijk de erkenning te beurt waar hij al tien jaar recht op heeft.

Wedden dat de cd's van de Evil Superstars nu vlotten van de hand zullen gaan dan toen ze destijds werden uitgebracht? (Mercury/Universal)

n Mauro Pawlowski (l.) en co. vatten vijftig jaar van de meest uiteenlopende muziek samen.