|
Evil Superstars: oud nieuw
|
| Review taken from De Tijd, 29-12-1998 |
Eric Smout
Live spelen was nooit een probleem. Dit bleek al uit het rapport van de Humo-jury toen de Evil Superstars in 94 met overtuiging de Rock Rally wonnen: Het hechtste en technisch meest begaafde stel muzikanten, een perfect op elkaar ingespeeld, van nature tegendraads viertal dat niet bang is van het podium en met een vanzelfsprekende virtuositeit een verbluffende variatie aan stijlen en genres door elkaar rammelt. De Hairfacts-ep die ze in eigen beheer uitbrachten en de single Satan is in my ass waren hiervan de eerste tekenen op plaat. Gitaarrock, jazzcore, hoempapa en metal gaan met elkaar in de clinch. Het lijkt wel alsof frontman Mauro Pawlowski zijn gemengd Italiaans-Poolse afkomst wil vertalen in een vreemdsoortige, maar niet al te ontoegankelijke mengvorm van muzieksoorten. Altijd komt een sterke melodie bovendrijven, of trekt hij met een opvallende quote of zanglijn de aandacht. Zijn muziek is wel niet voor de radio gemaakt, luidde het in opgevoede dj-middens. De Studio Brussel-referentie is inderdaad redelijk afwezig. Maar toch maakte het toen grungende Vlaanderen - in de ban van Nirvana, Pearl Jam, en andere stevige Amerikaanse rockbands - al snel kennis met de fotogenieke Superstars.De debuutplaat Love is Okay die ruim twee jaar later uitkwam, kreeg airplay, belangstelling en tal van goede kritieken. Maar het was vooral amusant toekijken hoe platenfirma Phonogram deze vorm van relatieve pokkeherrie haast tegen wil en dank moest promoten. Het maken van de nieuwe cd Boogie Children-R-Us was nog een eenvoudige klus, vooral dankzij de diensten van producer en vriend David Sardy, zanger-gitarist van Barkmarket maar vooral vermaard als knoppendraaier bij Ice-T, Slayer en the Red Hot Chili Peppers. Het duurde heel wat langer om datzelfde Phonogram even enthoesiast te krijgen. Een aantal tracks mocht in de herkansing. Sad, Sad Planet - dichter bij een hit zullen the Evil Superstars wellicht nooit komen - moest zo nodig ook op deze cd, hoewel het nummer al op de Remix apocalyps-ep stond én op single verscheen. En vervolgens hield één of ander bizar marketingplan de release van de plaat bijna een jaar tegen. Mauro Pawlowski heeft genoeg nummers in zijn hoofd zitten om elke week een plaat te maken. Deze collectie nummers maakt in zijn ogen al een behoorlijk gedateerde indruk: een eeuwigheid geleden geschreven, en al zo vaak gerepeteerd en live gespeeld. Nu moet hij daarover in interviews en perscontacten zinnige, steekhoudende dingen proberen te vertellen. GekanaliseerdHoe klinkt Boogie Children-R-Us? De veelheid aan ideeën en invalshoeken die het groepsgeluid kenmerkt en vroeger voor nogal wat afstotingsverschijnselen zorgde, wordt zorgvuldig gekanaliseerd. De één-idee per song-gedachte overheerst de plaat. Nummers worden niet meer nodeloos volgepropt met invloeden en stijlreferenties, maar zijn onderling wel zeer verschillend. Trage, bezwerende tracks (First comes farewell) staan naast helse rocksongs (Holy spirit come home ), experimenten met een elektro-timbre (Oh girl), en eerder radiovriendelijke nummers zoals de single Baby, het zeer melodieuze Ive been wrong before, en de Beatles-esque afsluiter Love happens. Meer helden die geknuffeld worden: Prince, Brainiac, ELO, Led Zeppelin,... Ook de teksten moeten het niet hebben van een al te groot sérieux. We onthouden quotes als come down if you wanna have smart sex with a winner, she was working topless in a hospital en nummers als gimme animal rights, die niet alleen muzikaal totaal ontsporen.De titel Boogie Children-R-Us zegt veel over de ingesteldheid van the Superstars. Boogie Children is een verwijzing naar zwarte rootsmuziek, R-Us naar de gelijknamige speelgoedketen, omdat muziek voor the Evil Superstars toch altijd met spélen te maken heeft. Wie hen live aan het werk zag, weet wat dit betekent: Mauro Pawlowski als de schijnbaar nonchalante maar uiterst strakke dirigent, naast gitarist Tim Vanhamel (ook op zijn beurt frontman van het beloftevolle Sister Poo Poo), de drum-bass tandem David Schroyen en Bart Vandebroek, en de brute toetspartijen van Marc Requile. Onthouden we voorts dat Mauro samen met Peter Houben van Nemo ook speelt in het hobbyproject Mitsoobishi Jacson en (soms) onderdeel uitmaakt van het los-vastcollectief Kiss My Jazz.Evil Superstars : de cd Boogie Children R-Us is te koop vanaf 13 april.Concerten : 15 april AB Brussel en 17 april Viva Velinx Tongeren (naast Vandal X., Ebo Man, Think of One en vele anderen)
|