“De meest vaste en technisch begaafde groep muzikanten van de Rock Rally van ’94: een kwartet jongeren, die niet bang zijn van het podium en een verbazingwekkende variatie aan stijlen en genres mengen met hun natuurlijke virtuositeit.” De Humo-jury sloeg nagels met koppen in hun oordeel over de overwinnaars van Vlaanderens beste rockconcours. Mauro Pawlowski, Tim Vanhamel, Dave Schroyen, Bart Vandebroeck en later Marc Requilé imponeerden met hun duivelse, pikante saus waarin zowel pop, avantgarde en andere ingrediënten moeiteloos met elkaar vermengd werden, zonder dat er sprake was van schiften. De band toerde in 1995 door heel Europa en een eerste plaat kon niet uitblijven.

De eerste Evil Superstars-plaat, Love Is Okay, werd een jaar later boven de doopvont gehouden. Naast de muziek, die het midden hield tussen chaotische waanzin en glinsterende popmelodieën, vielen ook de fantastische songtitels op (‘Satan is in My Ass’, ‘Pantomiming with her Parents’, ‘We Need Your Head’). Wie de moeite deed om de teksten er op na te slaan, kwam nog staaltjes tegen van humoristisch, absurdistisch, maar ook poëtisch vernuft: “My darling learns me a lot, I try so hard to understand her / From cosmopancakes to Jackson Pollock’s socksuspenders”. Of deze uit ‘1,000,000 Demons Can’t Be Wrong’: “The first time we met I caught you pissing on the universe seated / on my hat seduced me with a baseball bat / with you is where my heart and aquarium belong”. De onnavolgbare hersenspinsels van Mauro doen denken aan het Peulengaleis en die link is niet toevallig, zo blijkt uit de instrumental ‘Death by Summer’: het op een goedkope synthesizer gespeelde deuntje werd namelijk gebruikt als openingsmelodie bij de moeilijke vraagstukken van onze favoriete Gamma-werknemer en zijn besluiteloze klant. Deze eenvoudige song is echter de vreemde eend in de bijt, want de overige nummers op ‘Love Is Okay’ kiezen de weg die door The Fiery Furnaces zo graag bewandeld wordt, maar dan veel smeriger. Mauro en zijn compagnons stoppen de songs vol ideeën, hectische akkoordenwisselingen en abrupte koerswijzigingen, met een vuile, waanzinnige sound als resultaat. De muziek van de Evil Superstars tovert je zowel een glimlach op het gelaat, laat je gefascineerd de wenkbrauwen fronsen en doet je headbangen als iemand die bezeten is door Beëlzebub. Zelfs de meest ervaren duiveluitdrijver zal met de mond vol tanden staan als hij te maken krijgt met iemand die een plaat beluisterd heeft waarin Zappa, Beefheart, Pixies en Afghan Whigs in de blender worden gegooid met een ongezien resultaat.

Naast Evil Superstars hield de ongedurige en rusteloze geest die Mauro Pawlowski heet, zich nog bezig met tal van andere projecten. Zo maakte hij deel uit van Kiss My Jazz, een band van voormalig dEUS-gitarist Rudy Trouvé, en heeft hij samen met Peter Houben Mitsoobishy Jackson opgericht. In 1997 laten de Superstars alweer van zich horen met de ‘Remix Apocalyps EP’. Op dit plaatje, dat de aankondiging was van een tweede LP, staat het legendarische ‘It’s a Sad Sad Planet’, met de al even legendarische openingsregel: “I wish today was a very special day / but once again sex got in the way”. Het nummer was veel eenvoudiger en rechtlijniger dan het materiaal op ‘Love Is Okay’ en daar had Mauro een duidelijke uitleg voor. De platenmaatschappij wou namelijk een paar poppy songs die als single zouden kunnen gebruikt worden. Als een getalenteerde en passionele songsmid schudde Mauro snel een paar klassiekers uit zijn mouw en klaar was kees.

In april 1998 werd dan ‘Boogie - Children - R - Us’, de tweede langspeler van Evil Superstars, uitgebracht. Het zelfvertrouwen van de band was groot, want deze plaat had alles in zich om een mijlpaal te worden in de Belgische rockgeschiedenis. “So drop your paintbrush, skip your dinner / And come down / if you wanna have smart sex with a winner”, klinkt het in opener ‘B. A. B. Y.’. Het grote geloof in eigen kunnen werd op plaat vastgelegd door Dave Sardy, die later nog met Soulwax en Mauro als solo-artiest zou samenwerken. De vuile modderstroom van ‘Love Is Okay’ moest op dit album plaats ruimen voor een toegankelijker en poppier geluid dat echter nog altijd een onmiskenbare Evil Superstars-stempel droeg. De ‘less is more’-aanpak resulteerde in songs als ‘I Can’t Seem to Fuck Things Up’, ‘ Oh Girl’ en ‘Gimme Animal Rights’. Het zijn nummers die met een verslavende riff, vette baslijn of zalige zangpartij zowel wrang als poppy weten te klinken. Sprankelende popjuweeltjes, betonnen funk of nijdige punk, de Evil Superstars draaiden er hun hand niet voor om. Fans van het minder uitgepuurde werk werden ook nog op hun wenken bediend met o. a. ‘Holy Spirit Come Home’, een song gezegend met een moddervette baslijn en smerig elektronisch slijk, die ook te vinden is op de soundtrack van Any Way the Wind Blows.

In 1998 speelden Mauro, Vanhamel, Schroyen, Requilé en Vandebroeck op zowat alle zomerfestivals, maar ondanks hun muzikale merites bleef de fanbase beperkt. Net als bij zovele vooruitstrevende en eigenzinnige bands zag het publiek het genie van de Evil Superstars pas laat in. Toen Mauro de split van de groep aankondigde en de Superstars een afscheidsconcert speelden op Pukkelpop, kreeg de band de aandacht die ze verdiende.

Het kan paradoxaal klinken, maar de split van een uitstekende band als de Evil Superstars (om artistieke redenen overigens) is achteraf geen ramp gebleken. Tim Vanhamel had zich ondertussen ook al gemanifesteerd als een goede songschrijver en na de split speelde hij nog gitaar bij dEUS, maar richtte vooral het fantastische Millionaire op. Dave Schroyen nam plaats achter de drumvellen. Mauro van zijn kant bleef zich met verschillende projecten bezighouden. Hij maakte een prachtige singer-songwriter-plaat met ‘Songs from a Bad Hat’ en liet ons middels The Grooms kennis maken met het duisterste continent ter wereld, Black Europa. Als muzikale vampier kan hij zijn ontoegankelijkere werk kwijt bij Somnabula en samen met ex-dEUS-gitaristen Rudy Trouvé en Craig Ward beroert hij de drums bij The Love Substitutes. Op dit moment is Mauro echter vooral bekend vanwege zijn luitenantschap bij Tom Barman en zijn kompanen. Bij dEUS brengt hij als gitarist het heilige ‘Power of Haha’-vuur binnen, wat de live-reputatie van de Antwerpse band enkel ten goede komt.

Op Wercher 2005 speelde zich een magisch en memorabel moment af. Tijdens het concert van Millionaire werden de voormalige rollen omgekeerd en fungeerde Mauro tijdens ‘I’m on a High’ als rechterhand van bandleider Tim Vanhamel. Nostalgische zielen zullen ongetwijfeld gemijmerd hebben over de knetterende energie tussen de twee rasmuzikanten bij de Evil Superstars. Tieners voor wie deze combinatie een openbaring was en bij wie de Evil Superstars geen belletje doet rinkelen, kunnen zich nu naar de platenwinkel haasten en het korte maar intense oeuvre in huis halen van de beste band die Limburg heeft voortgebracht. En neen meisjes, Zornik verdient die titel niet.