|
Evil Superstars of het schoolreftergevoel
|
| taken from Het Nieuwsblad.be |
door Gert VAN NIEUWENHOVE
Als Mauro Pawlowski's leven een spelletje Waagstuk was, zou zijn droomkategorie "popmuziek jaren tachtig" zijn. Na het koncert van Evil Superstars in het Kuipershof in Heusden-Zolder afgelopen weekend trekken we hem aan de mouw. Zin in een kwis, Mauro? Wij zingen en jij raadt wie de hit maakte. "Ain't nothin' gonna break my stride." Geen halve sekonde moet hij nadenken: Matthew Wilder, natuurlijk. Vraag twee: "One way ticket, one way ticket to the blues." Mauro weer onmiddellijk: Eruption. Mauro haalt tien op tien: Bros en Tiffany herkent hij bliksernsnel. En we vermoeden dat hij ook in de kategorieen pop jaren zeventig en zestig goed zou scoren. Wij kennen zelf sinds vrijdagaond de vraag op het Waagstuk-antwoord "Evil Superstars". De vraag luidt: welke groep uit Heusden-Zolder tekende in 1995 een kontrakt bij een grote Engelse platenfirma en stelde zijn debuut-ed, Love is okay, voor in een zaal die als schoolrefter was ingericht? Foto: Guy Puttemans
U leest het goed. Het Kuipershof in Heusden-Zolder stond op vraag van Evil Superstars vol tafels, opgesteld in de lengte van de Zaal. Er was alleen koffie en cola te krijgen. Het Oostblokgevoel. De reftersfeer. De koffie was niet van afwaswater gemaakt, anders zaten we helemaal terug op school. En dat op een persvoorstelling. De groep begint met het instrumentaaltje Death by Summer. Pawlowski zit aan her orgel. Hij staat op, hangt zijn jas aan de kapstok (echt waar) en gordt zijn gitaar om. Vanaf dan kan er niet meer gedanst worden. Een: omdat de muziek verspringt van hier (hardcore, Tom en Jerry) naar daar (The Beatles, kitsch-pop). Twee: omdat er tafels staan. Iggy Pop zei ooit dat hij bij The Stooges a1 door had dat hij feedback tussen de nummers moest inlassen om de mensen niet de kans te geven niet te applaudisseren. De Superstars lieten de mensen in Zolder niet de keuze om tijdens de nummers bewust niet te dansen. Mauro Pawlowski ontpopte zich voorts tot de koning van de bindteksten. "De stoere taal wordt vanavond gehalveerd vanwege familie in de zaal." "De cd ligt vanaf nu in de kleinhandel." Als iemand uit het publiek "We want more" roept: "Aha, mijnheer is een kenner." Een ander iemand roept "Mauro'" Een simpel "Ja?" snoert hem nog niet de mond. Een iets ingewikkelder "Ober, ze vallen ons lastig" wel. Frustrerend We vingen in Heusden een paar reakties op van de groep. Van Mauro, bij voorbedd. "Waarom we zo veel van de hak op de tak springen? Ik wil het Tex Averygehalte in de rock opschroeven. Rock moet explosief klinken. Vroeger droomde ik ervan op het podium te staan zoals Sisters Of Mercy of U2. Nu is het mijn droom te worden zoals Carl Stelling en Raymond Scott, die de muziek schreven voor cartoons. Bassist Bart Vandebrock en drummer Dave Schroyen vertellen dat het helemaal niet frusterend is dat Mauro Pawlowski alle nummers schrijft. "Vroeger zaten we in groepjes die gewoon konstant in het repetitiekot stonden en waar iedereen nummers schreef. Maar dan repeteer je twee minuten en diskussiee je daarna een uur. TijdVerlies, toch? Bij de Superstars krijgen we van Mauro een tape en die oefenen we thuis op ons eentje in. Nee, d'er is niks frustrerends aan. We zijn gewoon zelf fans van de nummers. D'er bestaat geen muziek die we liever spelen dan die van Mauro. We zijn allemaal fan van Mauro."
Kontrole Evil Superstars hebben een kontrakt bij een Engelse platenfirma, de Britse pers ziet hen zitten, de wereld zou wel eens kunnen vallen voor de grocp. Van welke buitenlandse groep zouden ze de carriere willen? "Die van Beck lijkt ons el wat. Omdat hij nog zijn zin kan doen en kontrole heeft over wat hij uitbrengt. Hij kan zijn akoestische uitstapjes kwijt bij andere platenfirmas. Nu is het in dat verband niet nu al zo dat Dave en gitarist Tim met hun zijprojekt Sister Poo Poo geen plaat mogen maken van de firma Island? Het is nog niet met zo veel worden gezegd, maar het klopt wel dat we nu geen plaat zouden kunnen maken. Ik versta dat wel: de firma stopt geld en tijd in ons, dan moeten wij not niet en nevenproject beginnen, maar ons op de Superstars koncentreren. Nog een ding: onlangs zagen we Metal Molly in Brussel tussen buitenlandse groepen staan. We hadden de indruk dat sommigen naar hen keken met een attitude van: eens kijken of Metal Molly al die aandacht wel verdient? Bart: Hebben wij ook steeds vaker voor. Veel mensen komen met de houding van: zo goed zijn ze nu ook weer niet! Ach, dat zijn gefrustreerden. Die mensen gaan eerst naar de Superstars en dan naar de hoeren. |