De winnaar begon zondagavond laat al meteen met zijn eigen mytevorming. Nadat de Evil Superstars werden uitgeroepen tot winnaars van de negende editie van de Rock Rally, mochten ze opnieuw het podium beklimmen voor het traditiegetrouwe extra nummertje. De groep was echter dusdanig gedoodverfd als winnaar, dat de drummer het maar al vast van te voren op feesten had gezet. Gevolg: op het "moment supreme" was hij het drummen lijdelijk even verleerd. Song een paar keer opnieuw begonnen, stilgelegd, en ar ging de kersverse winnaar van de Rock Rally. Met de staart tussen de benen.

Uiteindelijk toch nog wat spanning en sensatie in een voor de rest erg kalm verlopen finale van Belgies bekendste rock-talentenjacht. Tien groepen hadden zondag van drie tot acht elk tijdens een set van drie nummers hun beste beenje mogen voorzetten. Wat dat opleverde? Vooral veel gitaargeweld. Verder: niks hips zoals techno of rap en absoluut geen vrouwen. Nee, als er een konklusie getrokken mag worden uit de Rock Rally is het wel dal de Vlaamse rockgroepjes ondertussen weten hoe ze verantwoord moeten omgaan met versterkers.-met de volumeknop op tien.

Technisch zal de zaak bij hel gros van de deelnemers meer dan behoorlijk in elkaar. Maar dan beginnen de problemen. Want wat er zondag vee1 te weinig te horen viel was: goede Slemmen, karakter en vooral: dege1ijke songs. En met dat laatste bedoe1en we dan niet noodzakelijk perfekte popliedjes in de Beatles-traditie, maar gewoon: nummers met weerhaakjes, konstrukties die wenkbrauwen doen fronsen, ideeen die je bij blijven. Niet bepaald toevallig was het iets waar twee van de drie uiteindelijke winnaars wel mee scoorden. Sweater mag dan misschien niet meteen de meest originele gitaargroep zijn, ze kwamen wel met een set van drie nummers voor de dag die af waren. Melodieuze songs met een degelijke opbouw, goed gebracht en vooral ook goed gezongtn. Terecht op hele erepodium.

Boegeroep< De Evil Superstars zitten zelfs al een niveau verder. Een viertal (in normale, alkoholloze omslandigheden) super-vakkundige muzikanten die met plezier hun nummers op z'n kop zetten, moeiteloos van de ene stijl naar de andere overstappen, het ene tempo met het andere afwisselen. Beetje crossover, beetje Beefheart, beetje Zappa. En dat met veel bravoure en presence gebracht. Geen wonder dal de groep al voor de finale gekontakleerd was door diverse platenfirma's. Alleen, en dat bleek uit het derde Superstars-nummer: soms wordt het net iets teveel kermis in hun liedjes. Bravoure, daar beschikte Sticks 'N' Stones ook over, maar dan wel van het verkeerde soort. Van het gladde, Extreme-achtige namelijk. Oke,energie te over bij dit groepje gedegen muzikanten en een stevige crossover-mix, maar een sound waar, ondanks alle pose, toch geen persoonlijkheid van af straalt. Boegeroep viel hen ten deel toen juryvoorlilter Mortier hen de tweede plaats toebedeelde. Het viel te verwachten.