"Torhout-Werchter is natuurlijk erg fijn, maar tenslotte is het niet meer dan voor twintigduizend jeugdhuizen tegelijk staan spelen"

Evil Superstar Mauro Pawlowski zucht. "Dat is een moeilijke vraag", antwoordt hij op Veto's opener: "Waarom doe jij altijd zo vreemd?" Maar Pawlowski had het dan ook zelf gezocht. Afgelopen woensdag was hij weer helemaal zijn krankzinnige zelf tijdens het Instore-optreden bij platenboer JJ Records. Eerst spuwde hij zichzelf in het gezicht, vervolgens zette hij een Channel Zero-prullenmand op zijn hoofd als klankkast voor zijn zieke geest. Veto stelde zich ernstig vragen over de maatschappelijke bekwaamheid van Evil Superstar's sekssymbool. Om de mens achter de zanger te ontdekken werd gedacht aan een selektie Trivial-Pursuitvragen of 'een kaas- en wijnproefavond met Mauro Pawlowski'. Uiteindelijk viel de keuze op een psychologische test met drie vragen.

Veto: De eerste vraag gaat als volgt. Je rijdt op de autoweg en plots staat er een muur pal voor je. Wat is je reaktie?
Mauro Pawlowski:«Het eerste wat ik doe is van de weg afrijden en wachten tot ik het Smurfendorp tegenkom om daar om hulp te vragen.»
Veto: Tweede vraag: je drijft op de zee. Wat is je gevoel?
Mauro: «Ik zou mij heel hard schamen, want ik heb zonet in zee geplast.»
Veto: De derde vraag bestaat uit twee delen. Ten eerste, wat is je lievelingsdier?
Mauro: «De krokodil. Ik heb er vandaag nog één gezien en ik vind het een ongelooflijk sympathiek dier. Het fijnste vind ik dat ze hun neusgaten altijd drooghouden.»
Veto:Wat is dan je tweede lievelingsdier?
Mauro: «Een gordeldier. Als je die helemaal leeghaalt kun je ze als spaarpot gebruiken.»
Veto: De eerste vraag peilt naar je houding ten opzichte van de dood. Is er leven na de dood in het Smurfendorp?
Mauro: «Dat kan, ik denk dat echte engelen er uitzien als smurfen.»
Veto: De tweede vraag vertelt hoe je je voelt onder de mensen. Je blijkt je dus te schamen in het openbaar. Je eerste en tweede lievelingsdier gaan over jouw zelfbeeld en het beeld van je ideale partner.
Mauro: «Ja, het klopt allemaal. Ik voel mezelf soms een krokodil omdat ik last heb van hooikoorts en voortdurend mijn neus moet proberen droog te houden. Het beeld van mijn ideale partner zal wel te maken hebben met het kleingeld dat je erin kan stoppen. Ik heb zelf ook altijd kleingeld in mijn neus. Nu heb ik het er net uitgehaald om te telefoneren.»

Ektoplasma

Veto: Psycho-analytische diepte-interviews gaan altijd over de kindertijd. Hoe ben jij opgegroeid?
Mauro: «Op handen en voeten. Ik ben grootgebracht door een wolvenfamilie. Als adolessent heb ik met Kwak en Boemel onder de grond gewoond. Op mijn eenentwintigste ben ik muziek beginnen maken. De rest is echt teleurstellend. Er is weinig spektakulairs gebeurd.»
Veto: Wat als je geen Evil Superstar was geworden?
Mauro: «Ik zou het niet weten. Ik heb drie jaar Latijnse gevolgd. Daarna ben ik naar de kunstschool gegaan om daar hobbygewijs de volgende drie jaar van mijn leven te spenderen. Op achttien jaar was ik van school af. Alles ging heel normaal. Ik ben roadie geworden bij Nemo. Dat waren goede vrienden van mij en ik wist hoe je een snaar moet opzetten. Hoewel, (kijkt angstig naar de roadie die is komen bijzitten, nvdr) dat is gelogen. Eigenlijk weet ik dat nu nog niet.»
Veto: Bij Nemo steekt dat ook zo nauw niet. Vervolgen wij thans met het grote Humo-interview met Mauro Pawlowski. Als eerste de Serge Simonartvraag: Je bent zo fantastisch. Hoe komt dat?
Mauro: «VÚÚr de embryonale fase -- ik was toen een hoop ektoplasma -- dreef ik naar de navel en toen ik naar buiten keek, zag ik een smurf. Dat leek me zo fantastisch dat ik dacht: voor minder dan dit doe ik het niet. Ik wil zeker zo fantastisch als de Grote Smurf worden. Als je je eisen zo hoog stelt, kan het leven ook niet anders dan fantastisch zijn.»

Stereotoren

Veto: De Gert Van Nieuwenhovevraag: Heb je ooit al iets gestolen?
Mauro: «Ja, dat is een heel vreemd verhaal. Ik heb ooit eens een fiets gestolen die van mezelf bleek te zijn. Ik was trots dat ik het slot zo gemakkelijk open kreeg. Het nummer bleek net hetzelfde als dat van mijn fietsslot te zijn. Enfin, het was dus ook mijn eigen fiets.Verder heb ik ooit een vragenlijstje van Gert Van Nieuwenhove gestolen.»
Veto: De Marc Van Springelvraag. Vind jij Buffalo Tom ook zo goed?
Mauro: «Ik eet altijd Bicky Burger. Volgens mij kan je Buffalo Tom enkel in de betere snackbars krijgen, but I didn't go to a Burger King.»
Veto: De Vetovraag: Evil Superstars zijn dood. Wat is het grafschrift?
Mauro: «Zij leerden hun volk overbodig wezen.»
Veto: Wat vond je ervan om in een winkel te staan optreden terwijl het publiek buiten stond?
Mauro: «We waren daar zo kapot van dat we gevraagd hebben of we daar voortaan mochten repeteren. Maar er moeten daar nog CD's verkocht worden. Al zou ik het helemaal niet erg gevonden hebben als er ook tijdens ons konsertje klanten platen waren komen kopen. Ik vond het eerst nogal een absurd idee dat wij zo binnen stonden en de rest buiten. Toch blijft de afstand met het publiek dezelfde als bij een gewoon optreden. Je probeert met de mensen te kommuniceren, maar zij pikken daar heel moeilijk op in. Het publiek blijft altijd een bende spoken en dat werd met dit winkeloptreden nog eens benadrukt. De positie waarin je staat zorgt altijd voor een soort plaatsvervangende schaamte, net zoals je een bedelaar niets durft te geven omdat het denigrerend lijkt. Ik krijg op het podium een soort superioriteit toegewezen waarin ik me door mijn bescheidenheid ongemakkelijk ga voelen.»
Veto: Heb je plankenkoorts?
Mauro: «Helemaal niet. Ik stap vanop het gelijkvloers op het podium met hetzelfde gevoel, en zo stap ik er een uur later weer af. Ik heb ook geen stimulerende middelen nodig of zo. Ik ben volledig alkohol- en drugsvrij.»
Veto: Jaja, dat zeiden die van dEUS ook. Herinner je je nog iets van het eerste Evil Superstarsoptreden?
Mauro: «Het eerste Evil Superstarsoptreden was op een preselektie van Humo's Rock Rally. Nee, niet die die wij hebben gewonnen. Het eerste echte optreden was hier in Leuven in de Lido met een stereotorentje als geluidsinstallatie. De klank was overal en nergens. Bij een cover van de Beatles begonnen we ieder met drie maten verschil, en toch zijn we samen geëindigd. Dat is achteraf bekeken erg amusant, maar op het moment zelf sterf je gewoon. We werden toen ook met heel vernietigende kritiek aangekondigd. En toen moesten we nog beginnen spelen. Op een bepaald moment vroeg ik aan de drummer om een nummer in te zetten, maar hij dacht dat we dat nummer net daarvoor gespeeld hadden. Zoiets komt ook nu nog vaak voor, maar we hebben er intussen een sport van gemaakt. Nu gebruiken we die dingen als muzikaal middel.»

Shana

Veto: Jullie hebben die drummer dan buitengebonjourd?
Mauro: «Helemaal niet. Die drummer woont trouwens in Leuven en heeft er mee voor gezorgd dat al die John Zornfilms in het Stuc gedraaid werden. Bart Vandeput, die een hele tijd voor het Stuc heeft gewerkt, was onze eerste Evil Superstardrummer en we hebben hem er niet uitgegooid omdat hij slecht was. Integendeel, we vonden hem fantastisch. Maar hij studeerde in Leuven en had eksamens en meer van die vervelende dingen. En wij gingen voor de rock 'n roll, hé.»
Veto: Bart brengt met zijn nieuwe groep 'Tiny' binnenkort zelf een plaat uit. Als er bijvoorbeeld van die plaat gezegd wordt dat ze 'goedgekeurd is door Mauro Pawlowski', wordt ze plots belangrijk. Ben je je bewust van die positie?
Mauro: «Ik ben een paar keer bij hen in de studio geweest en heb me daar goed geamuseerd. Verder kan ik daar niet te veel over zeggen. Als zo'n groep dankzij mijn naam op Studio Brussel eens gedraaid wordt, dan is daar toch niets fout mee? Maar aan de andere kant doe ik heel veel verschillende dingen. Ik heb zelfs nog meegespeeld bij Leopold 3 en ik vond dat best fijn. Ik maak me geen zorgen om mijn imago. Maar als morgen iemand tegen mij zegt: "Ik heb gehoord dat je in het gezelschap vertoeft van een vijfjarige heroïnedealende, op mensen beproefde en gekloonde, tweehoofdige neonazi, die satanische teksten schrijft die door de zangeresjes van Shana achterstevoren ingezongen worden en die interviews aan Veto geeft", dan zal ik jullie wel een lezersbrief schrijven. Verder wil ik me op geen enkele manier bewijzen door een imago te vestigen.»

"Ik maak me geen zorgen om mijn imago. Maar als morgen iemand tegen mij zegt: 'Ik heb gehoord dat je in het gezelschap vertoeft van een vijfjarige heroïnedealende, op mensen beproefde en gekloonde, tweehoofdige neonazi, die Satanische teksten schrijft die door de zangeresjes van Shana achterstevoren ingezongen worden en die interviews aan Veto geeft', dan zal ik jullie wel een lezersbrief schrijven"

Veto: Met wie zou je wel eens willen samenwerken in de beste van alle mogelijke werelden?
Mauro: «Er zijn er een pak. Om een paar bekenden te noemen: John Zorn, Neil Young, Morten Feldman, John Cage. Ik zou graag Paul McCartney eens kidnappen, zat voeren, hem een paar dagen naar drum 'n bass laten luisteren en dan samen met hem iets maken, want sedert de split van zijn groep is het met hem wel wat fout gegaan. Terzake, enkele mensen met wie ik zou willen samenwerken: Perry Farrell, Albert Taylor, teveel om op te noemen. Met Marc Ribot heb ik al gespeeld op Fear No Fall hier in Leuven. Ik heb een halfuur moeten wennen aan de gedachte dat ik met hem op één podium stond. Ik moest mezelf ook altijd tegenhouden om hem gewoon na te spelen.»
Veto: Jullie laatste single 'Sad, sad planet' is een voor jullie doen heel romantisch liedje. Is dat de nieuwe richting die Evil Superstars wilt uitgaan?
Mauro: «Niet bepaald. Het enige wat ik belangrijk vind, is dat er liefde in de muziek zit. Of het nu harde of zachte muziek is, dat blijft mijn enige doelstelling. Ik ben er tot nu toe nog maar zelden in geslaagd. Ik heb nog een lange weg te gaan.»

Meisjes

Veto:Waar eindigen je ambities?
Mauro: «Mijn ambities zijn vooral ekonomisch. Ik wil kunnen leven van mijn muziek. Dat is iets waar ik nu nog altijd niet in slaag. Wij verkopen namelijk geen CD's. Ik wil muziek kunnen maken van 's morgens tot 's avonds en intussen de hele wereld rondreizen en met Neil Young en John Zorn platen maken. Wat mijn muzikale en artistieke ambitie betreft, weet ik niet waar ik naartoe wil. Ik lig niet wakker van het buitenland of van grote optredens zoals T/W. Dat is natuurlijk allemaal fijn, maar tenslotte is het niet meer dan voor twintigduizend jeugdhuizen tegelijk spelen. Misschien is mijn enige muzikale ambitie dat meisjes mijn muziek goed vinden. De invloed van meisjes op muziek wordt vaak onderschat. Ik probeer de vrouwelijke invloed in muziek te laten doorklinken. Jongens hebben een soort clubgevoel dat meisjes niet nodig hebben. Dat vind ik fijn, omdat juist die invloed de muziek minder triviaal doet klinken. Het belangrijkste is dat ik altijd even hard mijn best doe. Een ongeorganiseeerd optreden met vijf man is voor mij even bepalend en belangrijk als het opnemen van de plaat. Ik sterf wel een beetje voor het publiek, maar ook bij een studio-opname. Voor minder dan een beetje sterven doe ik het niet.»

Katrien Darras

Bart Eeckhout

Joris Janssens